Tja… daar ga je dan.

Op uitnodiging van Jack en Jacco vertrok ik op zaterdag 5 maart, in het wiel van eerst genoemde voor een onbekend avontuur: op pad met de snelle mannen. In mijn kielzog sloten ook Gerco, Dennis en Peter aan (dit stelde mij niet erg gerust kan ik wel zeggen).

Jack en Jacco zijn al een paar weken de (enige) drijvende krachten van Groep 1. Terwijl de middengroepen steeds groter worden en zelfs opgesplitst moeten worden, blijft groep 1 beperkt tot een duo. In de middengroep had ik ondertussen een schijnbare reputatie opgebouwd van snelle rijder, met als gevolg dus de hierboven genoemde uitnodiging. Zou het lukken? Er is maar één manier om daar achter te komen…

Het was een enerverende ervaring. Stukje blauwe route (hier zelf op kop gereden), stukje Kalmthoutse hei, met eindelijk een rustmomentje en tijd voor extra energie in de vorm van een krentenbol. De extra energie was er niet alleen voor mij, maar ook voor Gerco en Peter! Die gaven nog eens even extra gas (… en bedankt).

Na 40 km kon ik m’n MTB eindelijk aan de kant zetten en neerstrijken op een bankje bij ‘t Appeltje. Bakje koffie… koekje erbij en uitpuffen. Lekker gereden, maar wel heftig: Garmin gaf het aan: 4 dagen hersteltijd!

De volgende zaterdag: ’t zelfde liedje. Weer op pad met Jack en Jacco, maar nu aangevuld met Cees en Martijn. Deze keer niet in het wiel van Jack, maar zelf op kop. Dit in het kader van: “we willen meer verschillende voorrijders” en “iedereen kan op kop rijden”. Rondje Bergse Plaat, Halsteren, Melanen, Fort de Roovere en zwarte route. We zijn zelfs de Kragge op gereden… en er gelijk weer af.

Op de juiste stukken van de route de wind in de rug en op andere gedeelten goed uit de wind gehouden door Jack. Onderweg nog een kleine strubbeling met een hondeneigenaar. Hoe zullen we dit netjes verwoorden… de combinatie van een loslopende rottweiler / blikje bier in de hand (10.30 uur!) en oortjes in, is geen succes. Jack heeft dit gelukkig subtiel opgelost. Martijn vond op een gegeven moment dat het niet snel genoeg ging en sleurde de groep op het viaduct met een sprintje uit elkaar. Moet je niet doen… we waren nog niet thuis. (Na afloop nog wel een compliment gehad van Martijn)

Deze keer stond er 42 km op de teller en m’n Garmin gaf aan: 3½ dag hersteltijd. Er zit vooruitgang in!

Volgende week kijken wat het dan wordt… en wie we kunnen strikken voor het volgende ritverslag ☺ 

Groeten, Silvia