Mijn ontmoeting met Ad van Elzakker

 

Uit Wielersport nummer 36 van 23 oktober 1975 citeren wij het verslag, geschreven door Jan Cornelisse, van het 33ste Zilveren Molen-Toernooi, een ploegentijdrit voor amateurclubploegen over 63,4 kilometer in het Noord-Hollandse Wijde Wormer:

In de grote strijd tegen Vadertje Tijd kwam er in de amateurklasse een verrassing van de polderwegen. Doordat de wielervereniging Roosendaal tegen veler verwachting in zich meteen als de snelste manifesteerde. Direct al in de eerste van de vier ronden over 15 kilometer bleek deze ploeg de snelste te zijn. Maar vijftien kilometer is nog geen ruim zestig kilometer. Ja, daar had men gelijk in. Maar… de sterke rijdende Roosendaal-formatie, met Peer Maas, Sylvester Aarts, Thijs Fase en (in plaats van de kampioen van Nederland Ad Tak) nu de vooral in Brabant populaire “Polly” van den Elsakker was een goede greep van het bestuur geweest. Van seconden voorsprong in de eerste vijftien kilometer werd het tenslotte meer dan een minuut. Een grandioze zege. Verrassend, waardoor iedereen verbaasd was. Ook de Roosendaal – bestuurders: “Na zes jaar durven we nu te zeggen dat we er zijn met onze amateurs.”

WV Roosendaal won met een gemiddelde van ruim 44 kilometer per uur vóór de Zwaluwen uit Almelo en de Bataaf uit Halfweg.

 

Deze overwinning was voor Ad van Elzakker, zoals zijn juiste naam luidt, de tweede in zijn fietscarrière.

 

Ad van Elzakker is geboren in Welberg, gemeente Steenbergen, in 1947. Eigenlijk ken ik Ad al vanaf de lagere schoolbanken We zijn allebei opgegroeid op de Welberg. Ad is vier jaar ouder dan ik en zat dus ook vier klassen hoger. Hij voetbalde bij SCW (sportclub Welberg), waar hij in het doel stond van het jeugdelftal, voordat hij besloot een racefiets te kopen. Van Elzakker begon zoals toen gebruikelijk bij de nieuwelingen en moest erg wennen aan het rijden in het peloton op de korte rondjes van de meeste dorpsrondes in West-Brabant en Zeeland. Een jaar of vier later, in 1967 - hij reed inmiddels bij de amateurs - was hij door zijn wilskracht en doorzettingsvermogen al zover gekomen dat hij de meeste wedstrijden waaraan hij deelnam uit wist te rijden.

In datzelfde jaar hadden mijn vriend Dion Joosten en ik zoveel bij elkaar gespaard dat we een racefiets konden aanschaffen. Wij wilden in het voorjaar een licentie bij de nieuwelingen aanvragen. Mijn exemplaar bestond uit een oud frame van een gewone fiets, aangekleed met tweedehands racewielen, een oud zadel en een gebruikt stuur. Dion had wel een nieuwe fiets kunnen kopen. Op één van onze eerste trainingsritten reden we langs de Oudlandsestraat waar Ad met zijn ouders woonde. Vader Van Elzakker was in de tuin bezig toen wij hem begroetten. We maakten even tijd voor een praatje. Ad en zijn moeder kwamen er ook bij staan. “Zo mannen, gaan jullie ook koersen?”

Op de Welberg kende iedereen elkaar.

“Maar jongen” vader Van Elzakker keek eens goed naar mijn fiets. “Daar kunde toch nie op meekomme, zeker.”

Ad’s moeder mengde zich in het gesprek: “Ad, Hedde gij dat ouwe frame nog in de schuur hange, da voor jou te klein is.” Mijn dorpsgenoot is inderdaad een stuk langer dan ik. Ad ging naar de schuur en liet het Joco frame zien. “Is da niks voor jou?” vroeg moeder Van Elzakker mij.

Ik wist niet wat te zeggen. Kon ik dat frame nou zo maar krijgen?

“Kom het morgen maar ophalen”.

Dankzij Ad van Elzakker en zijn ouders had ik een mooi fietsje, zodat ik in maart 1968 kon starten bij de nieuwelingen.

Het duurde nog een paar jaar voordat Ad naast het uitrijden van de koersen ook prijzen begon te winnen. Hij moest het hebben van langdurig een hoog tempo fietsen en met de juiste groep mee springen. Sprinten was zijn sterkste kant niet.

In 1974 werd zijn jarenlange volharding eindelijk beloond met een overwinning in de Ronde van Nispen op 18 augustus. En het jaar daarop won hij zoals reeds vermeld het Zilveren Molen-toernooi in Wijde Wormer met zijn clubgenoten van wielervereniging Roosendaal.

Toen Ad ook bij onze zuiderburen enkele koersen gewonnen had, kwam er een aanbieding om voor een trui en een broek in een derderangs Belgische profploeg te komen rijden. Daar ging Van Elzakker niet op in, hij is altijd amateur gebleven.

Ad is getrouwd met Bettie Gommers en in Heerle gaan wonen. Bettie is een goede vriendin van mijn schoonzus Ineke. Op verjaardagen van mijn broer Sjack en van Ineke ontmoet ik Ad nog regelmatig en steeds praten we weer even bij over het wielrennen.

Inmiddels is Ad van Elzakker 75 en al lang gepensioneerd na altijd bij de post gewerkt te hebben. Hij fietst nog steeds een paar dagen per week als bezorger voor PostNL door Wouw en omgeving. Op de racefiets klimt hij niet meer. 

Amateurselectie wielervereniging Roosendaal 1974.
Amateurselectie wielervereniging Roosendaal 1974.

Staand v.l.n.r.: Jan Huyps, Bert Musters, Wim Breukel, Sjack van Merriënboer, Nico Valkenburg, Pok Roovers, Ad van Elzakker, Jo Duyvelaar, Sjaan Raats en één van de sponsoren. Gehurkt v.l.n.r.: Wim Nelen, Theo van den Boom, Jan Jonkers, Jan Buyk en ? (Foto: Wielervereniging Roosendaal).

Foto: archief van de schrijver.
De van René Pijnen gekregen foto met handtekening.

Mijn ontmoeting met René Pijnen 

 

De gemeente Rucphen, waartoe Sint Willebrord behoort, pretendeert dé wielergemeente van Nederland te zijn. Maar ook de eveneens in West-Brabant gelegen gemeente Woensdrecht, waarvan Hoogerheide de belangrijkste kern is, vindt zichzelf belangrijk voor de wielersport. Naar mijn mening is dat meer gebaseerd op het organiseren van belangrijke evenementen, zoals nationale, Europese en wereldkampioenschappen in voornamelijk het veldrijden.

Maar met een etappe-aankomst van de Tour de France kunnen ze weer in Sint Willebrord pronken. Waar de beste wielrenners geboren zijn en/of gewoond hebben is een andere discussie.

De onderlinge na-ijver tussen beide gemeenten bestond halverwege de jaren zestig en begin jaren zeventig vooral uit de tweestrijd tussen Rini Wagtmans uit Sint Willebrord en René Pijnen uit Woensdrecht.

 

Zoals in het vorige hoofdstuk vermeld verdeelden zij in 1964 bij de nieuwelingen de overwinningen. René Pijnen won in twee jaar tijd maar liefst veertig wedstrijden in deze categorie. In 1965 debuteerde René bij de amateurs. Hij werd gesponsord door de Ossendrechtse racefietsbouwer Van der Kloot, die zijn fietsen onder de merknaam Remy op de markt bracht.

 

Nadat het wielerseizoen 1965 geëindigd was besloot ik om mijn fiets te pakken en naar Woensdrecht te rijden. In juni van dat jaar waren zowat alle jongens van De Kladde, waar ik woonde, op de fiets naar de vliegbasis Woensdrecht getrokken. We waren toen allemaal getuigen van het neerstorten van twee straaljagers van het Whisky Four team tijdens een vliegshow op de open dag van de luchtmacht. Twee piloten kwamen om het leven. Meteen na het ongeluk eindigden alle festiviteiten. Diep onder de indruk van dit drama fietsten we terug naar huis.

 

Ik wist dat René Pijnen met zijn ouders helemaal aan het andere eind van het dorp Woensdrecht woonde. De vliegbasis lag tussen Hoogerheide en Huijbergen. De mooie boerderij met trapgevel van de familie Pijnen stond aan  de Grindweg op de hoek van de Oude Hinkelenoorddijk. Aldaar aangekomen reed ik het erf op en zag Pijnen Senior net naar de grote boerenschuur schuin achter het woonhuis lopen.

 

“Goeiemorgen, meneer.”

“Kan ik je helpen, jongeman.”

“Kan ik misschien een foto van jullie René krijgen.”

“Nou vraag het hem zelf maar, daar komt hij net aan.”

De jonge René Pijnen liep op mij af. Hij had al gehoord wat ik kwam vragen en had een foto met handtekening in zijn hand.

“Asjeblieft, hoor. Voor je verzameling.”

“Dank je wel voor de mooie foto.”

Ook deze niet al te verre fietstocht was weer niet voor niets geweest.

 

René Pijnen is geboren op 3 september 1946 in Woensdrecht. Na een succesvolle periode in de jeugdcategorieën debuteerde hij in 1964 bij de amateurs. Het daaropvolgende jaar won hij de Acht van Chaam. In 1967 brak hij ook internationaal door en won etappes in de Flêche du Sud in Luxemburg, de Ronde van Schotland en de Ronde van de provincie Namen. In Schotland won hij ook het algemeen klassement.

Hij was speciaal om aan de Olympische Spelen van 1968 in Mexico mee te kunnen doen nog een jaar amateur gebleven. Deze keuze viel goed uit. Samen met Fedor den Hertog, Jan Krekels en Joop Zoetemelk won hij goud op het onderdeel 100 kilometer ploegentijdrit. In de wegwedstrijd werd hij vijfde.

 

In 1969 debuteerde Pijnen bij de beroepsrenners met etappeoverwinningen in de Ronde van Luxemburg en het eindklassement van de Ronde van het Noorden in Frankrijk. In 1970 won hij samen met Peter Post en Klaus Bugdahl de Zesdaagse van Antwerpen. Dit zou het begin zijn van maar liefst 72 overwinningen in diverse Zesdaagsen over heel Europa verspreid.

In 1971 was Pijnen goed voor maar liefst drie etappezeges in de Ronde van Spanje. In 1972 won hij de proloog in de Vuelta. René is de Nederlandse recordhouder wat betreft het aantal leiderstruien in de Ronde van Spanje. In drie deelnames droeg hij in totaal 17 dagen de toen nog gele trui. Hoewel Pijnen zeker ook als wegrenner succes had, specialiseerde hij zich steeds meer als baanrenner.

In de winter van 1987 won hij op veertigjarige leeftijd in Keulen zijn laatste en dus 72e Zesdaagse. Hij werd maar liefst zeven keer Europees Kampioen koppelkoers.

Na zijn fietscarrière ging René Pijnen in het onroerend goed. Hij woont nog steeds in West Brabant, namelijk op de Heimolen, gemeente Bergen op Zoom.

 

Mijn ontmoeting met Rini Wagtmans

 

Sint Willebrord is zolang als ik me kan herinneren altijd een echt wielerdorp geweest. Marinus Valentijn is er geboren in 1900. Hij won in 1929 en 1930 Den Haag-Brussel en werd kampioen van Nederland op de weg in 1932 en 1935. Woutje Wagtmans is er ook geboren en Wim van Est uit Fijnaart is er gaan wonen toen hij met een Willebrordse was getrouwd. Zij behoorden beiden in de jaren 50 tot de beste profs van Nederland en behaalden successen in de Tour de France. Kees Wagtmans was soigneur bij de wielerploegen, waar zijn broer Wout en zijn dorpsgenoot Wim voor fietsten. Zijn zoon Rini groeide dan ook op tussen de geur van massageolie en wist al heel jong dat hij ook wielrenner wilde worden net als ome Wout en buurman Wim.

 

In 1966 woonde Rini Wagtmans, nog geen twintig jaar oud, bij zijn ouders in de Leeuwerikstraat in Sint Willebrord. Hij behoorde tot de beste amateurwielrenners van Nederland en had al een etappe in de Tour de l’Avenir gewonnen. Dus het leek me een goed idee om als vijftienjarige verzamelaar van wielrenfoto’s de fiets te pakken naar de bakermat van het Nederlandse wielrennen. Het doel was het huisadres van Rini Wagtmans, op jacht naar een nieuwe foto voor mijn verzameling. Het was best een flink stukje fietsen, maar een paar jaar eerder was ik al eens met een stel andere jongens naar de Acht van Chaam gefietst, dus dat zou wel lukken.

 

Eenmaal op ’t Heike, zoals Sint Willebrord in de volksmond genoemd werd, aangekomen heb ik nog wel een keer de weg gevraagd en daarna vrij snel de goede straat gevonden. Nadat ik aangebeld had op nummer 99 deed Rini Wagtmans zelf open. Ik zag het meteen aan zijn blonde lok tussen zijn zwarte krullen.

“Goeiemiddag. Ik spaar foto’s van wielrenners. Kan ik er asteblieft één van u krijgen?”

 “Natuurlijk, jongen. Wacht maar effe.” Wagtmans ging terug de huiskamer in en kwam even later terug met een foto.

“Asteblieft, hoor.”

“Nou bedankt.”

En ik stapte weer op mijn fiets voor de lange terugtocht.

 

Rini Wagtmans is geboren in Sint Willebrord op 26 december 1946.

In1963 debuteerde hij bij de nieuwelingen met drie overwinningen. In 1964 verdeelde hij in die categorie de zeges in de West-Brabantse en nationale wedstrijden met zijn generatiegenoot René Pijnen, beiden 19 overwinningen.

In 1966 won hij zoals vermeld een etappe in de Tour de l’Avenir en werd hij tweede op de wereldkampioenschappen ploegentijdrit over 100 kilometer, met Tiemen Groen, Eddy Beugels en Harrie Steevens. In 1967 won hij in de Ronde van Oostenrijk twee etappes en het eindklassement.

In 1968 debuteerde Wagtmans bij de beroepsrenners met een etappeoverwinning in de Vierdaagse van Duinkerken. In de Acht van Chaam verpestte hij het feestje van Tourwinnaar Jan Janssen. Geheel tegen alle afspraken in klopte Wagtmans Janssen in de sprint. Dat werd hem door het publiek en door Jan Janssen niet in dank afgenomen.

In 1969 werd Rini Wagtmans derde in het eindklassement van de Ronde van Spanje en zesde in de Tour de France. Een potentiële tourwinnaar leek opgestaan.

In 1970 won Wagtmans etappes in de Vuelta en in de Tour, waarin hij vijfde werd in de eindstand.

Rini Wagtmans kon de hoog gestelde verwachtingen niet waarmaken. In 1972 won hij nog een rit in de Tour.

Het daaropvolgende jaar moest hij, nog maar vijfentwintig jaar oud, op doktersadvies wegens hartklachten stoppen met het bedrijven van topsport.

Na zijn fietscarrière ging Rini succesvol in zaken en was hij ploegleider van een amateurploeg en bondscoach van de Nederlandse wielerbond. Als zodanig was hij de ontdekker van onder anderen Johan van der Velde.

Tevens is hij honorair consul van de republiek van Kazachstan en adviseur van de Kazakse wielerploeg Astana. Rini Wagtmans woont nog steeds in zijn geboortedorp Sint Willebrord. 

Foto: archief van de schrijver
Foto: archief van de schrijver

De foto, waarvoor ik helemaal naar Sint Willebrord fietste.

Wat me opviel aan de fietsen van Rini Wagtmans was, dat de handle van de voorrem altijd aan de rechterkant op het stuur was gemonteerd en niet zoals gebruikelijk aan de linkerkant.

Dat zag je in die tijd wel vaker, vooral op Italiaanse fietsen.

Mijn ontmoeting met John de Crom

 

In het eerste hoofdstuk beschreef ik mijn ontmoeting met Maarten Ducrot tijdens de Ronde van Meilust in Bergen op Zoom in 1983. De vriendelijke verstrooide jongeman, de wereldkampioen ploegentijdrit, was uitgenodigd voor de dernywedstrijd en belde bij ons aan omdat hij een omkleedadres zocht.

Op diezelfde dag belden ook John de Crom en Nico van de Klundert uit Hoogerheide bij ons aan. Zij waren niet uitgenodigd, maar hadden zichzelf ingeschreven om aan de amateurwedstrijd over 80 kilometer mee te rijden. John en Nico wisten wel hoe de wielersport bedreven moest worden. Hoe kon het ook anders, ze hoorden tot een echte wielerfamilie.

 

John heeft een jongere broer, Eric, die net als hij jarenlang bij de amateurs reed. Verder is John de schoonzoon van Jacques van der Klundert en zodoende ook de zwager van Nico, Peter en Jack van de Klundert junior en de oom van Ricardo. En ook Patrick van Passel is net als John een schoonzoon van Jacques van der Klundert. Alle zoons, broers en schoonzonen fietsten jarenlang bij de amateurs. Schoonvader Jacques is beroepsrenner geweest en startte in de Tour de France.

John en Nico hoefde je niks wijs te maken. Zij waren hun valhelm niet vergeten en vroegen niet om een boterham met jam. Bovendien behoorden ze tot de top van de regionale criteriumrijders en werden ze door hun merkenploeg Driessen Stoffen, waar overigens ook Maarten Ducrot onder contract stond, regelmatig uitgezonden naar buitenlandse wedstrijden.

John en Nico waren niks vergeten en kwamen een minuut of tien vóór de start, precies op tijd dus, naar buiten gelopen en pakten hun fietsjes om nog gauw het rondje te verkennen.

“Succes, mannen” riepen mijn vrouw en ik hen nog toe en weg waren ze.

 

De amateurs maakten er een levendige wedstrijd van en John de Crom was duidelijk in vorm. Hij streed mee in de vele premiesprints en was ook attent toen er zich een kopgroepje vormde. Hij bleef in de spits van de wedstrijd en rekende op zijn sterke eindsprint. Bij het ingaan van de laatste ronde lagen vijf renners bijna een minuut voor op het peloton. Het zou op een sprint van deze kopgroep uitdraaien. De regionale favoriet De Crom won overtuigend de Ronde van Meilust 1983, tweede werd Rini van Hooijdonk uit Roosendaal en derde Frits Schür uit Didam.

Na de huldiging kwam de overwinnaar met de bloemen terug naar ons huis om zich om te kleden.

“Gefeliciteerd, John, goed gereden”.

“Bedankt en tot volgend jaar misschien”.

De dernyrace werd gewonnen door Peter Pieters vóór Marco van der Hulst uit Haarlem en Hennie Rovers uit Roosendaal. Maarten Ducrot werd zevende. Bij de junioren won Johan Pemen uit Rijsbergen en werd Peter van de Klundert vijfde.

 

John de Crom is geboren op 19 augustus 1961 in Hoogerheide.Hij was amateurwielrenner van 1980 tot en met 1993. In zijn tweede jaar bij de liefhebbers behaalde hij zijn eerste overwinning, namelijk de Ronde van Sint Maartensdijk op het eiland Tholen.

De volgende jaren zouden er nog veel meer zeges in vooral criteriums volgen. Maar De Crom reed ook sterk in klassiekers en rittenkoersen. Zo eindigde hij in 1982 als tweede in het eindklassement van de Ronde van de Provincie Luik in België.

 

In 1983 won John een etappe in de Tour du Rousillon in Frankrijk en eindigde als derde in het eindklassement. In datzelfde jaar werd hij tweede in de zevende etappe van Olympia’s Tour door Nederland.

In 1986 werd de Brabander De Crom provinciaal kampioen van Zeeland. Dat kon omdat hij lid was van een Zeeuwse wielerclub. In datzelfde jaar werd hij tweede in de Ronde van Midden Zeeland, aankomst in Goes.

In 1987 won John de Omloop van de Alblasserwaard, de Arno Wallaard Memorial.

In 1988 volgde een overwinning in de Omloop van de Braakman in Zeeuws Vlaanderen. Dit deed hij in 1993 nog een keer over.

In 1990 won hij de tweede etappe van de Ronde van de Kempen, aankomst in Booischot bij Antwerpen.

In 1994 sloot John de Crom zijn wielercarrière af. Hij is al jaren werkzaam bij Fokker Services in Hoogerheide als Logistics Representative.

John woont in Woensdrecht en heeft zitting in het plaatselijk wielercomité, dat de Ronde van Woensdrecht organiseert.

In de Ronde van de Roussillon 1983 eindigde John de Crom op de derde plaats in het eindklassement.

Op de foto de deelnemers van de Driessen Stoffen ploeg, van links naar rechts: Armand van Mulken, Wim Bartol, Nico van de Klundert, John de Crom, Maarten Ducrot en Peter Hofland.

(foto: uit Wielersport, 32e jaargang, nr. 22, 7 juli 1983)

Tiemen Groen aan de start van de Ronde van Woensdrecht 1966 Foto: archief van de schrijver.
Tiemen Groen aan de start van de Ronde van Woensdrecht 1966 Foto: archief van de schrijver.

Mijn ontmoeting met

Tiemen Groen

 

De jonge amateurwielrenner uit Follega in Friesland, Tiemen Groen was in 1964 op 18-jarige leeftijd wereldkampioen achtervolging geworden. Deze titel zou hij in 1965 en 1966 prolongeren.

 

Toen ik met mijn broer samen in maart 1966 op de fiets naar Woensdrecht was getrokken om daar de plaatselijke wielerronde te bekijken, stonden we plotseling oog in oog met de toen ook nog maar negentienjarige tweevoudige wereldkampioen.

 

Bijna alle deelnemers hadden zich bij de start van de zevende na-oorlogse Ronde van Woensdrecht zoveel mogelijk dichtbij de streep opgesteld. Groen was een eigenwijze Fries. Hij koos ervoor om helemaal achteraan het peloton langs de dranghekken te gaan staan met zijn voeten vastgemaakt in de teenhaken. En dat deed hij precies op de plek waar wij aan de andere kant van het dranghek stonden. Tiemen keek ons even aan, hij leek een beetje zenuwachtig. Ik zei nog tegen hem: “Succes vandaag, hee.” Groen knikte.

“Mag ik een foto van je maken?” Groen knikte nog een keer en werd door mij gekiekt.

 

Tiemen Groen was een grote sterke vent en beslist geen klimmer. Toen hij aan de start was verschenen in Woensdrecht had hij waarschijnlijk geen flauw idee van wat hem te wachten stond. In een koers van 100 kilometer 40 keer de Rijzende Weg op was toch anders fietsen dan in de Friese polders. Desondanks eindigde hij op een keurige vierde plaats in de uitslag. André van Middelkoop uit Rotterdam won en ene Joop Zoetemelk uit Rijpwetering eindigde als tweede (toen ook al) en ook Van der Haar uit Moordrecht eindigde nog voor de wereldkampioen. Hoe zwaar de koers was bleek wel uit de gemiddelde snelheid, die net iets meer dan 36 kilometer per uur bedroeg.

 

Tiemen Groen is geboren op 6 juli 1946 in Follega Friesland. Hij is overleden op 26 oktober 2021 in Malmesbury in Zuid Afrika.

 

In 1964 was zijn entree in de wielersport ronduit spectaculair. Hij was nog maar net overgekomen van de nieuwelingen, in welke categorie hij al een veelwinnaar op de weg was, naar de amateurs en hij won meteen het achtervolgings-kampioenschap van Nederland op de baan van het Olympisch Stadion in Amsterdam.

Hij werd afgevaardigd naar de wereldkampioenschappen in Parijs en ook daar was hij de snelste achtervolger.

Het volgende jaar herhaalde hij deze prestaties. Op de weg eindigde hij als derde in de Ronde van Noord Holland.

In 1966 werd hij opnieuw Nederlands kampioen achtervolging en behaalde deze titel ook op de 1 kilometer tijdrit. Hij prolongeerde ook zijn wereldtitel. Op de weg won hij de Ronde van het IJsselmeer en twee etappes in de Ronde van België. In de wereldkampioenschappen op de weg veroverde hij de zilveren medaille op de ploegentijdrit over 100 kilometer met zijn ploegmaten Eddy Beugels, Harrie Steevens en Rini Wagtmans.

Hij leek klaar voor een succesvolle carrière als prof. Maar deze zou slechts twee jaar duren. Groen werd nog wel wereldkampioen achtervolging bij de beroepsrenners in 1967 en won de Ronde van Katendrecht. 

 

Aan het eind van het seizoen 1968 stapte hij helemaal uit de wielersport en werd antiquair. Het beroepssportwereldje was toch niet wat hij zich ervan had voorgesteld.

Hij emigreerde naar Zuid Afrika ,waar hij in 2021 is overleden.  

Mijn ontmoeting met Janus van Breugel

 

Hoewel ik van Adri of Janus van Breugel al in de jaren 60 een foto als amateur bij de Breda Bier-ploeg in mijn bezit had, ontmoette ik hem pas een jaar of zes, zeven geleden.

Mijn fietsmaat André Jansen en ik fietsten in dat jaar regelmatig in de zomer op woensdag mee met de leden van Audax Klub Nederland uit Roosendaal, vertrek bij Huis Ten Halve tussen Roosendaal en Nispen. André is een echte lange-afstandsfietser en rijdt nog steeds regelmatig met die mannen mee. Voor mij hoeft het niet iedere week een rit van meer dan 150 kilometer, maar een paar keer per jaar is wel oké.

Omdat het tempo niet zo hoog lag was je de hele dag onderweg. Dit had ook zijn voordelen, dan had je meer tijd om met de andere deelnemers te praten onder het fietsen en ook tijdens de rustpauze. Zo kwamen Dré en ik aan de praat met Janus van Breugel. Toen ik hem vertelde dat ik nog foto’s van de beruchte Breda Bier-ploeg uit de jaren 60 in mijn bezit had vertelde hij honderd uit.

In 1965 werkte Janus naar eigen zeggen met verschillende van zijn ploegmaten in de winter tijdens de bietencampagne in de suikerfabriek in Halfweg. Jan Fransen, die ook voor Breda Bier reed, woonde daar en had het geregeld. Dan werden er veel uren gemaakt en werd er goed verdiend; het was zwaar werk. Maar zodoende hadden ze in de zomer tijd om als een soort semiprof te trainen en wedstrijden te rijden en dus ook nog wat centjes te verdienen.

Ook vertelde Janus over zijn streekgenoot Arie den Hartog. Wat een talent die wel niet had. Hij zou als eerste Nederlander Milaan – San Remo winnen. Maar bij de amateurs reed hij vaak in dezelfde criteriumwedstrijden als Janus.

Zoals die ene keer dat Arie den Hartog in de eerste ronde demarreerde en niemand een antwoord had. Ook Janus sprong weg uit het peloton, maar raakte steeds verder achter op zijn tegenstander, die het hele peloton op een ronde reed en daarna opnieuw iedereen achterliet. Van Breugel werd die dag nog wel tweede.

Ik kon er niet veel meer tegenoverstellen dan dat ik eind jaren 60 twee jaar bij de nieuwelingen gefietst had met niet meer dan een paar gewonnen premiesprintjes op mijn erelijst. 

 

Adri van Breugel is geboren op 17 december 1943 in Zwijndrecht.

In 1963 finishte hij als tweede in de Acht van Chaam voor amateurs, destijds één van de belangrijkste wedstrijden van het jaar in Nederland. Het jaar 1964 werd zijn topjaar als amateur. Hij behaalde zes overwinningen, waaronder het eindklassement in de Omloop van Zeeuws Vlaanderen. Hij eindigde als derde in de Ronde van Zuid Holland en als zesde in het eindklassement van de etappewedstrijd de Ronde van Polen. In 1965 won hij de derde etappe van het Circuit des Mines in Frankrijk en de eerste etappe van de Omloop van Zeeuws Vlaanderen. In 1966 en 1967 was Janus beroepsrenner bij de VRP Locomotief ploeg.

 

Hij verhuisde van Zwijndrecht naar Oudenbosch, zette een punt achter zijn fietscarrière en zocht een baan.

Janus fietste zoals eerder vermeld nog jarenlang als lid van Audax Klub Nederland vanuit Roosendaal. In 2019 is hij overleden aan de ziekte van Alzheimer.

(Foto: archief van de schrijver)
(Foto: archief van de schrijver)

De Breda Bierploeg uit 1965.

Van links naar rechts: Bas van der Bom, Janus van Breugel, Rinus Hoogerland, Dies Kosten, Jan van Geel, Jan Fransen, Toontje Mertens, Nico Lute, Leo van Zomeren (uit De Heen), Wim van Opstal en ploegleider Rini Roks.

Behalve Janus zijn ook Hoogerland, Kosten, Fransen en Lute later prof geworden.

Foto: archief van de schrijver
Op de bovenstaande foto staan de drie zusjes, van links naar rechts Cisca, Keetie en Bella. In het midden achteraan staat vader Leen en de sponsor staats rechts op de foto.

Mijn ontmoeting met Keetie Hage en haar familie 

 

Leen Hage woonde pakweg 50 jaar geleden met zijn vrouw en kinderen in een mooie historische boerderij net buiten Sint-Maartensdijk op het eiland Tholen. Het woonhuis viel op door de prachtige ronde ramen. In zijn vrije tijd fietste Leen graag op de racefiets door het Zeeuwse en West-Brabantse land. In die tijd was je dan een toerfietser, tegenwoordig noemt men het wielrenner. Maar zo werden toen alleen de wedstrijdfietsers genoemd.

Meneer en mevrouw Hage hadden voor zover ik weet vier dochters en een zoon, te weten: Bella, Keetie, Cisca en Heleen en broertje Nap. De oudste dochters vonden het ook leuk om een keer met pa mee te fietsen en dat beviel zo goed dat ze na een paar jaar toeren wedstijden wilden gaan rijden. Tijdens de toertochten had Leen vaak moeite om de meiden bij te houden als ze weer eens hard wilden fietsen. Bella en Keetie werden wielrenster bij de Zuidwesthoek in Hoogerheide. Later volgden de andere zusjes en ook broer Nap ging wedstrijden rijden.

Bella Hage werd driemaal achter elkaar kampioene van Nederland op de weg in 1966, 1967 en 1968. De meest succesvolle van de familie was de tweede in de rij: Keetie. 

 

In die tijd verzamelde ik foto’s van wielrenners. Het grote voordeel van wonen in West Brabant was dat er veel bekende renners in de buurt woonden. En het eiland Tholen was ook niet ver weg. Dus op zekere dag in 1967 pakte ik mijn fiets en nam de kortste weg naar de Thoolse brug en vandaar via Poortvliet en Scherpenisse naar Sint-Maartensdijk. Bij de boerderij van de familie Hage aangekomen fietste ik het erf op en binnen de kortste keren stond het hele gezin buiten om te vragen wat ik kwam doen. Zo’n hartelijke ontvangst had ik niet verwacht in Zeeland.

“Ik spaar foto’s van wielrenners. Hebben jullie misschien een foto voor mij?”

“Maar natuurlijk. Ik ga er wel een halen.” zei vader en hij kwam terug met een groepsfoto, die door de sponsor, de heer Nuyten van Anuy Sport- en regenkleding uit Rucphen, uitgegeven was.

“Nou bedankt, hoor”.

En ik fietste weer terug naar huis met mijn nieuwste aanwinst. Overigens bestond mijn verzameling in die tijd maar voor een heel klein gedeelte uit foto’s van dameswielrenners. Het vrouwenwielrennen begon toen pas van de grond te komen.

Jaren later ontmoette ik Keetie nog eens en wel in 2012. Gilbert Westdorp, net als ik lid van de Pedaleurs, reed dat jaar de ALS tocht over meer dan 1.000 kilometer voor het goede doel, het ALS fonds. De Pedaleurs doneerden een bedrag voor dit goede doel en reden de laatste veertig kilometer naar Zeeland met de deelnemers mee. Tijdens deze rit had ik het genoegen om even naast de eveneens meefietsende Keetie van Oosten – Hage te mogen rijden. Ze was nog geen spat veranderd.

 

Keetie Hage is geboren in Sint Maartensdijk op 21 augustus 1949. In 1966 werd ze in het wegkampioenschap van Nederland als zeventienjarige tweede achter haar zus Bella, die anderhalf jaar ouder was. Op de baan werd ze wel achtervolgings-kampioene. In de twee volgende jaren stond ze in de wegkampioenschappen opnieuw op het podium naast haar zus en werd ze ook weer baankampioene.

Vanaf 1969 streefde ze haar grote zus voorbij en zou in totaal twintig keer Nederlands kampioene worden op weg en baan en zes keer wereldkampioene, waarvan twee keer op de weg en vier keer op de baan.

Op 16 september 1978 verbeterde zij in München het werelduurrecord met een afstand van 43 km en 82 meter. Tijdens deze recordpoging vestigde zij ook nieuwe wereldrecords op de 5, 10 en 20 kilometer.

Zowel in 1976 als 1978 werd Keetie in Nederland gekozen tot sportvrouw van het jaar. Bovendien is de prijs die jaarlijks wordt uitgereikt aan de beste Nederlandse wielrenster naar haar vernoemd. Zelf won ze de Keetie van Oosten-Hage-trofee de eerste drie jaren dat deze werd uitgereikt, te weten in 1976, 1977 en in 1978.

Na haar fietscarrière ging Keetie werken als lerares in Goes, waar ze ook is gaan wonen.

Net zoals er naar haar provinciegenoot Jo de Roo een fietsroute genoemd is, bestaat er ook een Keetie van Oosten - Hage -  route over 90 kilometer. Deze tocht gaat over het eiland Tholen en Sint Philipsland. Keetie opende de route zelf officieel in september 2015. 

Voor deze foto met handtekening van de wereldkampioen fietste ik naar Puts Meuleke in 1965
Foto: archief van de schrijver.

Mijn ontmoeting met

Jan Janssen

 

 

In het tijdschrift “Wielersport” nummer 2 van 21 januari 1965 had ik onder de officiële mededelingen van de KNWU gelezen dat aan J. Janssen, Putsmolen 13, Ossendrecht, lid van de wielerclub De Rotterdamse Leeuw, licentienummer 28 was uitgereikt. Dat betekende dus dat ik het adres van wereldkampioen Jan Janssen wist en mijn verzameling foto’s van bekende wielrenners kon uitbreiden. Het was niet zo ver fietsen naar Puts Meuleke, zoals de straat Puts Molentje onder Ossendrecht in de volksmond genoemd werd. De KNWU had er Putsmolen van gemaakt.

 

Ik besloot om de stoute schoenen aan te trekken en naar het woonhuis van de wereldkampioen te fietsen. Het was niet zo’n moeilijke route. In Hoogerheide volgde je gewoon de Putseweg tot je aan de rechterkant op een hoek café Puts Meuleke zag. Hier was het rechtsaf en even zoeken naar huisnummer 13.

 

Sinds een paar jaar huurde de in Nootdorp ten noorden van Rotterdam geboren Janssen een kleine eenvoudige vrijstaande woning vlakbij de doorgaande weg richting België. Veel profrenners kwamen vanuit het westen en noorden van het land in Brabant wonen. Dit was veel dichter bij Vlaanderen en Frankrijk, waar de meeste en belangrijkste wedstrijden werden verreden.

 

Al snel had ik huisnummer 13 gevonden en ik belde aan bij de voordeur. Even later deed de wereldkampioen zelf open.

“Goeiemiddag. Heeft u misschien een foto met handtekening voor mij?”

“Natuurlijk, jongeman. Ik dacht al dat je daarvoor kwam.”

Jan pakte een foto van de stapel, die in een hoekje van de hal al klaar lag. “Asjeblieft, voor je verzameling.”

“Nou bedankt hoor en tot ziens.”

De foto met handtekening werd door mij netjes in mijn fietstas opgeborgen en ik reed tevreden terug naar huis.

 

Zoals reeds vermeld is Jan Janssen geboren in Nootdorp en wel op 19 mei 1940.

Na een succesvolle amateurperiode reed hij in 1962 en 1963 als onafhankelijke, een categorie tussen de amateurs en de profs. De onafhankelijken mochten zowel bij de profs als bij de amateurs starten.

In 1962 won hij tussen de profs het Kampioenschap van Zürich, toen een belangrijke eendagswedstrijd. Tevens werd hij derde in de Tour de l’Avenir, de nummer één etappewedstrijd voor amateurs in Frankrijk, ook wel de Tour de France voor amateurs genoemd. Bovendien won hij daar drie etappes.

In 1963 tekende Jan Janssen een contract bij de door een biermerk gesponsorde Franse ploeg Pelforth-Sauvage-Lejeune. Voor deze ploeg debuteerde hij in de Tour de France en behaalde meteen een etappezege. In 1964 werd de toen pas 24-jarige Janssen wereldkampioen op de weg in Sallanches door in de sprint van een kleine kopgroep Adorni en Poulidor te verslaan. Dat jaar had hij ook al Parijs – Nice gewonnen en een etappe en de groene trui in de Tour de France.

 

In 1965 won Jan de Ronde van Nederland, en wederom een Touretappe en de groene trui. Het volgende jaar werd Janssen tweede in het eindklassement van de Tour de France. Hij liet zich verrassen door de Fransman Aimar, die hem in één van de laatste bergetappes de gele trui ontfutselde. In het voorjaar had hij de Brabantse Pijl en Bordeaux-Parijs gewonnen. Ook 1967 was een topjaar, Janssen won Parijs-Roubaix in de sprint van een elitegroepje met Altig, van Looy en Merckx. Ook toonde hij aan een grote ronde te kunnen winnen door de Vuelta à Espana op zijn naam te schrijven.

In de Tour won hij voor de derde keer het puntenklassement voor de groene trui na weer een etappezege. In het eindklassement werd hij vijfde. In de wereldkampioenschappen in Heerlen moest hij alleen Eddy Merckx voor laten gaan.

 

Zijn allergrootste triomf boekte Jan in 1968 in de Tour de France. In de laatste etappe, een tijdrit naar Parijs, versloeg hij de geletruidrager Herman van Springel met een kleine minuut, voldoende om de eerste Nederlandse Tourwinnaar te worden. In het voorjaar had hij ook al twee ritten en het puntenklassement in de Ronde van Spanje gewonnen.

Na dit hoogtepunt heeft Jan nog enkele jaren bij de profs volgemaakt en hier en daar nog een ritje gewonnen. Zijn hoogtepunt was voorbij en hij stopte in 1972 met de wedstrijdsport.

 

Na zijn sportloopbaan begon hij een rijwielfabriek in Hoogerheide onder de merknaam Jan Janssen fietsen. Zijn zoons hebben dit bedrijf later overgenomen.

Foto: archief van de schrijver.
De bovenstaande foto hangt nu nog steeds in een hoekje van de showroom, waar nog meer foto’s en truien en andere spullen van Jacques uit zijn periode als beroepsrenner te zien zijn.

Mijn ontmoeting met

Jacques van der Klundert

 

 

In mijn jeugdjaren woonden wij, vader, moeder en 8 kinderen, in de buurt van Steenbergen. De wekelijkse boodschappen werden thuisbezorgd door de kruidenier en de groenteboer. En de bakker en de melkboer kwamen iedere dag langs. Alleen voor de slager gingen we als het nodig was naar het dorp en als we huishoudelijke en schoolartikelen en dergelijke nodig hadden gingen we naar de Hema in de stad.

 

In de jaren 50 van de vorige eeuw was er al zo’n winkel in Steenbergen gevestigd. De eigenaar was een zekere De Bruijn. Hij had de in De Heen wonende talentvolle amateurwielrenner Jacques van der Klundert in dienst genomen. Van der Klundert kreeg de kans om parttime te werken en had zodoende tijd om te trainen en aan te sluiten bij de beste amateurrenners van Nederland en een profcontract te verdienen.

 

Het zal in 1959 of 1960 geweest zijn dat ik met mijn moeder in de Hema was. We hadden bordjes en kopjes nodig, meen ik me te herinneren. Hoewel Jacques meestal in het magazijn van de Hema stond, troffen wij hem deze keer bij het afrekenen van onze aankopen aan de kassa. De bekendste coureur van de gemeente had ons geholpen bij onze noodzakelijke aankopen.

 

De Bruijn had het goed gezien. Van der Klundert brak inderdaad door bij de amateurs. In 1960 had hij de Omloop van de Negen Provinciën, een belangrijke etappekoers in België, gewonnen en ook een etappe in Olympia’s Tour, een meerdaagse wedstrijd door Nederland, die op de internationale kalender stond. Hiermee verdiende hij een profcontract bij de Franse Helyett-ploeg.

 

Jacques van der Klundert is geboren op 15 april 1938 in De Heen, gemeente Steenbergen. In 1961, zijn eerste profseizoen, won hij een etappe in de Ronde van Nederland en werd hij tweede in het wegkampioenschap van Nederland. In 1962 won hij de Havenronde in Terneuzen. In 1964 startte Van der Klundert voor de Televizierploeg in de Tour de France. In de zevende etappe gaf hij op.

 

Aan het einde van het seizoen 1966 besloot Jacques dat het verstandiger was om een baan te zoeken en afscheid te nemen van het peloton. Hij was inmiddels getrouwd en verhuisd naar Hoogerheide. Daar begon hij in zijn vrije tijd raceframes te bouwen. Dat wil zeggen het aan elkaar lassen van lichtmetalen buizen, die samen het frame vormden. De merknaam van deze fietsen werd Sirocco. De Co was van zijn doopnaam Jacobus.

 

Later hebben zijn zoons Nico en Peter van de Klundert de zaak overgenomen en uitgebreid. In West Brabant rijdt menige wedstrijd- en toerfietser rond op een Sirocco, tegenwoordig uit Woensdrecht, waar Peter het bedrijf voortgezet heeft.

 

Het was in het bedrijfspand op het industrieterrein de Kooi in Hoogerheide dat ik Jacques van der Klundert nog eens ontmoette, ongeveer vijfenveertig jaar na onze eerste ontmoeting in 1959. Mijn fietsmaat Cees Schoutens had een Sirocco-fiets besteld bij de fabriek, die dus inmiddels overgenomen was door zijn zoons. Maar Jacques was zelf nog regelmatig in het bedrijf te vinden. Tijdens een van onze trainingsritjes gingen Cees en ik even langs bij Sirocco om te kijken hoever de bestelde fiets al afgemonteerd was. Zoals gebruikelijk nam de familie Van de Klundert uitgebreid de tijd om even met Cees en mij bij te praten.

 

De bovenstaande foto hangt nu nog steeds in een hoekje van de showroom, waar nog meer foto’s en truien en andere spullen van Jacques uit zijn periode als beroepsrenner te zien zijn.

 

Overigens is het geen typefout dat ik de achternaam van Jacques als van der Klundert vermeld en de achternaam van zijn zoons als van de Klundert. Er schijnt bij de burgerlijke stand van de gemeente Woensdrecht een foutje gemaakt te zijn.

Foto: Amateurploeg Soka Snacks
Foto: Amateurploeg Soka Snacks

Mijn ontmoeting met

Peer Maas

 

 

In 1968 had ik een licentie bij de KNWU. Voor vijfentwintig gulden mocht ik een jaar lang wielerwedstrijden in de categorie nieuwelingen fietsen. Daarom waren mijn maatje Dion en ik lid geworden van wielerclub de Zuidwesthoek in Hoogerheide. De eerste wedstrijden die we reden waren best lastig. We werden dan ook regelmatig gelost uit het peloton en moesten de wedstrijd vaak al voor die halverwege was, verlaten omdat we gedubbeld werden.

 

Naarmate het seizoen vorderde ging het allengs wat beter. Op 7 april in Klein Zundert reden we de course helemaal uit en op 15 juli in Zundert haalden we ook de finish. Verder zou ik dat seizoen tot drie keer toe een premiesprintje winnen. Dat was echt heel leuk, om na afloop niet alleen je rugnummer in te leveren maar ook langs de prijsuitreiking te mogen om je gewonnen rijksdaalder op te halen. Op 7 september startten we in de Ronde van Huijbergen en met ons ook de andere nieuwelingleden van onze wielerclub, waaronder Peer Maas uit Heerle.

 

Eigenlijk was zijn voornaam Piet, maar in West Brabant wordt dat al gauw Peer. Maas had veel meer talent dan wij. Hij had al verschillende koersen gewonnen gebruik makend van zijn scherpe eindsprint. En omdat hij bij de beste rennertjes uit de regio hoorde blaakte hij ook van het zelfvertrouwen. Hij wist precies waar hij moest rijden in de groep en als er eens iemand voor hem reed die hem er niet snel langs wilde laten was hij ook verbaal duidelijk aanwezig. Dion en ik draaiden in deze wedstrijd eigenlijk heel gemakkelijk mee in het peloton en probeerden regelmatig voorin te geraken. Als je dan op het plekje van Peer Maas terecht kwam klonk er al snel: “Naar links” of “Naar rechts” naargelang waar er ruimte was om te passeren. Wij hadden nog niet zo vaak op die plek in het peloton gereden en als Maas riep dat we opzij moesten deden we dat maar.

Bij het ingaan van de laatste ronde viel het even stil in de groep en daar maakte ik gebruik van om een gaatje te slaan. Dat was een aparte gewaarwording: een paar kilometer voor het einde van de wedstrijd in eerste positie. Ik reed voor wat ik waard was, maar helaas. In de voorlaatste bocht denderde heel de groep over me heen en was ik blij dat ik nog kon aanhaken.

 

Peer Maas won de Ronde van Huijbergen voor nieuwelingen 1968 in een massasprint. Er werden 15 prijswinnaars genoteerd door de jury, die daar zijn handen al vol aan had. Een fotofinishapparaat werd alleen bij de beroepsrenners gebruikt. Dus we kwamen ook deze keer niet in de uitslag voor. Het zou leuk geweest zijn als we geweten hadden of we als negentiende dan wel als achtentwintigste gefinisht waren. 

Heel veel jaren later ontmoette ik Peer Maas nog een keer en ook nu in Huijbergen. Dat was inmiddels zijn woonplaats. Maas had zitting in het wielercomité dat de Nederlandse kampioenschappen veldrijden in 2003 in het dorp organiseerde.

Een buitendienstmedewerker van Meeus Assurantiën uit Roosendaal was al een tijdje een poging aan het wagen om de verzekeringsportefeuille van mijn werkgever via mij binnen te halen. Ik was al een paar keer uitgenodigd om een wedstrijd van RBC in de eredivisie bij te wonen. Dat was ook leuk. Maar toen hij wist dat ik meer een wielerliefhebber was nodigde hij me uit in de vip-tent tijdens de wedstrijden om de Nederlandse titel veldrijden. Zodra daar de plichtplegingen achter de rug waren liepen we op mijn verzoek lekker langs het parcours om de wedstrijd goed te zien. Zo zagen we Richard Groenendaal voor de zevende keer kampioen van Nederland worden.

 

Peer Maas had als organisator en sponsor van het evenement alle vips persoonlijk begroet. In zijn korte toespraak stelde hij zichzelf voor als Piet Maas van Accountantskantoor Remmerswaal en als Peer Maas van het wielercomité Huijbergen. Toen ik hem de hand schudde en mij aan hem voorstelde heb ik het maar niet meer over de nieuwelingencourse van 1968 in zijn woonplaats gehad. 

 

Peer Maas is geboren op 10 januari 1951 in Heerle, gemeente Wouw. Hij was jarenlang één van de beste amateurs van Nederland, maar is nooit beroepsrenner geworden. Wel was hij diverse keren deelnemer aan de wereldkampioenschappen op de weg. In zijn lange amateurcarrière won hij meer dan 100 wedstrijden op weg en baan, waaronder diverse Nederlandse klassiekers, zoals de Ronde van Midden Zeeland in 1973, de Ronde van Zuid Holland in 1975 en 1981, de Dorpenomloop van Drenthe in 1977 en de Ster van Bladel in 1977 en 1981, de Omloop van de Glazen Stad in 1978, de Omloop van de Braakman in 1979, de Omloop van de Baronie in 1980, de Ronde van Noord Holland in 1981. In 1975 won hij twee etappes in Olympia’s Tour.

 

Toen hij in 1983 stopte met de wedstrijdsport had hij met succes een accountantsopleiding afgerond. In dat beroep is hij tot aan zijn pensionering werkzaam geweest.

De gewonnen Batavus racefiets (foto: Erik Meesters)
De gewonnen Batavus racefiets (foto: Erik Meesters)

Mijn ontmoeting met

Fred Rompelberg

 

In juni 1998 heb ik samen met drie fietsvrienden van de Pédaleurs, Cees Schoutens, Toine Coehorst en Toon de Bruijn de toerversie van Parijs – Roubaix gereden. Het was een heel zware editie. Toen we na ruim honderd kilometer de kasseien opdraaiden begon het te regenen en het hield pas op toen we de laatste strook kinderkoppen afreden in Hem. Maar we bereikten gezamenlijk ruim voor 6 uur in de middag de wielerbaan van Roubaix. De kassei, die wij als aandenken aan deze tocht ontvangen hebben staat nog steeds op mijn boekenkast.

 

Hetzelfde jaar zou ik nog een keer in de prijzen vallen. Jaarlijks worden door de Club van 48, destijds in samenwerking met de redactie van Wieler Revue, de prijzen uitgereikt die verbonden zijn aan de beste Nederlandse wielrenners van het jaar. Het betreft: de Gerrit Schulte trofee voor de beste renner, de Keetie van Oosten – Hage trofee voor de beste renster, de Toboga beker voor de beste belofte en de Club van 48 trofee voor de beste MTB-er / crosser. De lezers van Wieler Revue konden meestemmen door het invullen en opsturen van een stemkaart of digitaal via de website. Waarschijnlijk heb ik voor de eerste traditionele stemwijze gekozen, maar dat weet ik niet goed meer.

 

In november was ik nietsvermoedend gewoon aan het werk, toen onze telefoniste me een binnenkomend gesprek doorverbond van ene Diny Smeding. Ik wist niet zo gauw wie dat dan wel was, maar liet het gesprek gewoon doorkomen. Toen bleek dat zij namens de redactie van Wieler Revue belde en ze deelde me mee dat ik uitgenodigd was op de prijsuitreiking van de renners van het jaar in het stadhuis van Den Bosch op 30 november 1998 en dat ik de winnaar van de hoofdprijs was, namelijk een Batavus AX Light racefiets, die ik op die avond in ontvangst zou mogen nemen. Een paar dagen later lag de schriftelijke bevestiging in de bus. Mijn partner en ik werden tussen half zes en zes uur ’s avonds verwacht in ’s-Hertogenbosch voor de prijsuitreikingen en het galadiner.

 

Mijn vrouw en ik hadden ons op de bewuste maandagavond waarop de festiviteiten zouden plaatsvinden in onze zondagse kleren gestoken en togen richting de Brabantse hoofdstad. Aldaar aangekomen meldden wij ons aan de deur en werden even later door de hoofdredacteur van Wieler Revue, Evert de Rooij opgehaald. We werden door hem voorgesteld aan Herman Visser, de communicatiemanager van Batavus, die de prijs zou uitreiken. Voor het diner waren we behalve met onze gastheren, ingedeeld aan een tafel met Fred Rompelberg en zijn vrouw. Verder keken we onze ogen uit naar de daar aanwezige crème de la crème van het Nederlandse wielrennen. Jan Janssen, Joop Zoetemelk, Peter Post, Kees Priem, Gerrie Knetemann, Keetie van Oosten-Hage, ze waren er allemaal en nog veel anderen.

 

Onze tafelgenoot Fred Rompelberg was geen praatjesmaker. Hij had natuurlijk meer te vertellen aan Evert de Rooij dan aan ons. Maar toch betrokken hij en zijn vrouw ons wel bij het gesprek. Tijdens het diner werden de renners van het jaar bekend gemaakt: Michael Boogerd was de renner van het jaar, Leontien van Moorsel de renster van het jaar, Karsten Kroon de belofte van het jaar en Richard Groenendaal de beste MTB er / crosser.

 

Na deze uitreikingen was ik aan de beurt om van Evert de Rooij en Herman Visser mijn Batavus fiets in ontvangst te nemen. Het aanwezige publiek zag dit meer als een formaliteit, veel applaus kregen we niet. Maar dat was niet erg. Aan het eind van de avond haalde ik het voorwiel uit de vork en de nieuwe aanwinst verdween in de kofferbak van mijn auto.

 

Fred Rompelberg is geboren op 30 oktober 1945 in Maastricht. Hij is vooral bekend als houder van diverse records. Hoewel hij ook op de weg af en toe een wedstrijd gewonnen heeft, was hij hoofdzakelijk actief als stayer en met het vestigen van het absolute snelheidsrecord op de fiets. Naast het runnen van een aannemersbedrijf in Maastricht had hij een licentie als professioneel wielrenner gedurende de jaren 1971 tot en met 2010. Dat is al een absoluut record. Hij reed onder andere voor de Raleigh ploeg van Peter Post. Sinds 1993 organiseert hij fietsvakanties op Mallorca.

Rompelberg heeft maar liefst 11 wereldrecords achter grote motoren op zijn naam staan, waarvan het werelduurrecord voor stayers met een afstand van 86 kilometer en 449 meter in een uur. Dit record vestigde hij op 30 oktober 1986 op de wielerbaan van Moskou. In deze recordrit ging hij na het uur nog even door om de 100 kilometer vol te maken in 1 uur 10 minuten en 4 seconden, ook goed voor een wereldrecord.

 

Het bekendste is Fred Rompelberg geworden vanwege zijn absolute snelheidsrecord op een fiets, gegangmaakt door een raceauto. Na eerdere vergeefse pogingen en zware valpartijen slaagde hij er na acht jaar volhouden op 3 oktober 1995 op de zoutvlakte van Salt Lake City in om gedurende één mijl tegen een snelheid van 268,3 kilometer per uur te fietsen. De derde poging lukte, eerst was hij tot twee keer toe ten val gekomen bij een snelheid van 209 en 232 kilometer per uur. Zijn record werd in 2018 verbeterd door Denise Mueller-Korenek, met vermelding in het Guinness Book of Records. Rompelberg vond dat niet zo heel erg. Hij bleef de snelste man op een racefiets.

(foto archief van de schrijver)
(foto archief van de schrijver)

Mijn ontmoeting met

Jo de Roo

 

Als je wel eens door de polders vanuit de omgeving van Krabbendijke richting Brabant gefietst bent, zul je ongetwijfeld onderweg de kleine witte richtingbordjes met daarop in rode letters de tekst “Jo de Roo route” hebben gezien.

Deze tocht start en finisht in Goes en het keerpunt is bij de kasseistrook van de Bossestraat onderaan de Rijzende Weg in Woensdrecht. Het is een tocht van 114 kilometer die in het jaar 2015 is opengesteld.

 

Op deze polderwegen moet de eerste Nederlandse klassiekerspecialist De Roo vaak getraind hebben in zijn glorieperiode. Al heb ik ook wel eens gelezen dat hij vanuit zijn woonplaats Schore (bij Hansweert) meestal linea recta naar de provincie Noord-Brabant fietste tot in Tilburg en daar de terugtocht aanvaardde. Dat was goed voor een trainingsritje van om en nabij de 220 kilometer.

 

Het moet tijdens zo’n training in 1965 geweest zijn dat ik Jo de Roo ontmoette, hoewel ontmoeten een groot woord is. Ik was 14 jaar en droomde er van zelf ooit wielrenner te worden. Om al een beetje het goede gevoel te krijgen had ik het stuur van mijn fiets omgedraaid, zodat het op een krom stuur van een racefiets leek. Vaak ging ik dan als een echte coureur lekker hard een stukje rijden in de buurt van De Kladde, waar wij woonden.

 

Zo reed ik op een mooie woensdagmiddag in het voorjaar in de Schansbaan onder Halsteren toen ik voorbij gereden werd door een wielrenner in de rood-witte outfit van de Televizierploeg van Kees Pellenaars. Ik zag al snel dat het niet Jacques van der Klundert uit De Heen was. Die reed ook voor de Televizierploeg. Dus dan kon het alleen maar de tweevoudige winnaar van Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije, Jo de Roo, zijn. Die woonde ook niet zo ver van ons vandaan in Zeeland.

 

Ik probeerde aan te pikken in zijn wiel, maar wat ging dat hard, zeg. Ik heb het misschien twintig meter volgehouden. Toen keek De Roo om, zag dat er een vervelend jongetje als overbodige ballast achter hem reed, ging op de trappers staan en liet me ter plaatse. Dat gaf niks: ik had bij Jo de Roo in het wiel gezeten, al was het maar een paar tellen. Jo de Roo had goed getraind deze dag, een paar weken later won hij de Ronde van Vlaanderen!

 

Jo de Roo is geboren in Schore, Zeeland op 5 juli 1937.

Na een succesvolle periode als amateur, waarin hij onder andere de Ronde van Vlaanderen voor amateurs en onafhankelijken won, debuteerde hij in 1958 bij de profs als lid van de Nederlandse Magneetploeg. Hij won in zijn eerste jaar als beroepsrenner meteen een etappe in de Ronde van Nederland. Hij was opgevallen bij de buitenlandse merkenploegen en kreeg een contract bij de Franse Helyett-Leroux ploeg, later de Saint Raphael-Geminiani-Gitane ploeg.

In 1960 won hij etappes in de Ronde van Sardinië en in de Ronde van Nederland en debuteerde in de Tour de France. 1962 was het jaar van zijn grote doorbraak. Hij won Bordeaux-Parijs, Parijs-Tours en de Ronde van Lombardije. Bovendien won hij het jaarklassement Super Prestige Pernod, de voorloper van de wereldbeker.

 

In 1963 won hij opnieuw zowel Parijs-Tours als de Ronde van Lombardije. In 1964 won hij een etappe in de Tour de France en werd kampioen van Nederland.

Vanaf 1965 reed De Roo voor de Nederlandse Televizierploeg, waarvan de Bredanaar Kees Pellenaars ploegleider was en won hij de Ronde van Vlaanderen, opnieuw een etappe in de Tour en het Nederlands kampioenschap.

 

In 1966 won hij de Omloop het Volk, een etappe in de Tour en één in de Vuelta. In 1967 en 1968 reed Jo de Roo voor de Willem II - Gazelleploeg van ploegleider Ton Vissers en won hij (in 1967) nog een etappe in de Ronde van Spanje. Aan het einde van het seizoen 1968 stopte hij met de beroepsfietssport.

 

Na zijn sportcarrière begon hij in 1969 een detailhandelszaak in huishoudelijke artikelen in zijn woonplaats Kruiningen. Daar woont de Zeeuwse klassiekerkoning heden ten dage nog. 

(foto archief van de schrijver)
(foto archief van de schrijver)

Mijn ontmoeting met Geert Polak

 

Eigenlijk moet ik hier schrijven: mijn ontmoetingen met Geert Polak. Het bleef namelijk niet bij één enkele ontmoeting. Mijn vriend Dion Joosten en ik waren min of meer vaste klanten. 

Eind jaren 60 begin jaren 70 waren wij lid van de wielervereniging RSC de Zuidwesthoek, die toen gevestigd was in Hoogerheide. Zoals zoveel wielrenners en wielrennertjes die bij deze club fietsten, maakten wij graag gebruik van de diensten van Geert Polak. Trouwens ook nog in de periode daarna, toen we geen wedstrijden meer reden maar nog steeds vaak op de racefiets zaten, wisten we voor onderhoud en reparatie het schuurtje van Geert in Borgvliet te vinden.

 

Iedere avond was Geert daar aan het werk aan de racefietsen van zijn klanten, na zijn dagelijkse werk bij Aviolanda in Hoogerheide. Behalve onderhoud en reparatie bouwde en verkocht Geert ook zelf frames onder de merknaam GePo. Het was enerzijds een bijverdienste, maar anderzijds natuurlijk ook een hobby. Maar wij vonden het vooral interessant, omdat Polak in de wielerwereld bekend was als de mecanicien van de Televizierploeg in de Tour de France. Bovendien week het door Geert berekende tarief danig in het voordeel af ten opzichte van dat van de fietsenwinkels in de buurt. En wat wisten die nou van het onderhoud van racefietsen af.

Als je bij Geert langskwam hoefde je van te voren nooit te bellen. Bovendien had nog lang niet iedereen telefoon. Nee, je ging gewoon naar zijn huis, door de poort achterom en meteen links stond een houten aangebouwde werkplaats naast het stenen schuurtje. Vanaf een uur of zeven ’s avonds was de fietsenmaker in zijn domein aan het werk. Er stond een werkbank, er hingen een paar haken aan het plafond om de fietsen op te hangen en het gereedschap hing keurig netjes op zijn plaats aan een houten rek. Er hingen foto’s van beroepsrenners aan de muur, natuurlijk ook die foto van de Tourploeg, waar Geert als mecanicien zelf opstond. Alleen al voor die foto’s vond ik het altijd leuk om bij Geert langs te gaan. 

Polak was toen al en is nu nog steeds een rustige, vriendelijke man, maar iemand die precies weet wat hij wil en wat hij kan. Als je langskwam met een kapotte fiets wist hij je al snel gerust te stellen. En als er onderdelen vervangen moesten worden, had hij altijd wel iets op voorraad wat precies paste en bijna niks kostte.

Remgrepen, derailleurwieltjes, versnellingshandels, stukjes ketting, spaken, velgen, rem- en derailleurkabels, enzovoort, alles lag keurig in een vakje of hing aan de wand, gereed om te pakken. Geert is natuurlijk al die jaren vooral ook sociaal bezig geweest met het helpen van de gewone wielrennertjes bij het uitoefenen van hun dure sport.

 

Hoe sociaal hij is bleek ook wel in 2013, toen hij een koninklijke onderscheiding opgespeld kreeg vanwege zijn jarenlange inzet voor de Stichting Visueel Gehandicapten Tandemtochten (Vigeta). Deze stichting organiseert regelmatig, zoals de naam het zegt, tandemtochten voor blinden en slechtzienden. Van deze stichting is de voormalige secretaris van de Pedaleurs, Piet Brocatus, ook jarenlang bestuurslid geweest. Geert was toen al meer dan 20 jaar als vrijwilliger actief voor deze stichting onder meer als voorrijder op de tandem en als lid van het bestuur. Daarnaast zette hij zich jarenlang in voor de Canadese begraafplaats in Bergen op Zoom en voor de nabestaanden van Canadese militairen.

 

Geert Polak is 82 jaar geleden geboren in Helwijk bij Willemstad als zoon van de bekende beroepsrenner Bram Polak. Polak senior won in 1931 Den Haag-Brussel en werd derde op de nationale kampioenschappen op de weg in Arnhem. Polak junior was een verdienstelijk amateur, maar is vooral bekend geworden als mecanicien van de Televizierploeg van Kees Pellenaars. 

Geert koos voor de zekerheid van het werken als vakman en niet voor het onzekere bestaan van beroepsrenner, hoewel hij hiervoor zeker wel aanleg had. In de jaren 70 won hij bijvoorbeeld vier keer de Hel van de Pin. Geert Polak woont al tientallen jaren in Bergen op Zoom.

 

Op bovenstaande foto van de Televizierploeg 1966 staan op de voorgrond de mekaniekers Geert Polak rechts en John Krijnen links. Op de achtergrond staat Toon Simons, de verzorger van de ploeg.

(foto archief van de schrijver)
(foto archief van de schrijver)

Mijn ontmoeting met Joop Zoetemelk

 

Mijn vriendenclubje van vier toerfietsers was uit elkaar gevallen door de verhuizing van Dion Joosten naar Putte en de knieblessure van Gerard Karremans.

Het wegseizoen 1985 had ik in mijn eentje vol gefietst. Daarom besloot ik om me, in navolging van collega, studie- en fietsvriend Cees Hereijgers aan te sluiten bij de Pedaleurs, de oudste rijwieltoervereniging van Bergen op Zoom.

 

In het stille seizoen vanaf november deed ik fanatiek mee met het winterprogramma, dat voornamelijk bestond uit loopactiviteiten in het bos, conditietraining door Jeroen van der Ploeg en na afloop een partijtje voetballen. Penningmeester Rini Bogers besloot dat ik niet tot het begin van het nieuwe wegseizoen hoefde te wachten en schreef mij in als lid per 1 januari 1986. 

Vanaf de openingsrit in maart van dat jaar was ik bijna wekelijks van de partij en na een paar ritten begon ik mijn draai te vinden in de groep.

 

In augustus 1987 zou de Ronde van Nederland starten in Bergen op Zoom en het plaatselijk comité zocht vrijwilligers om hand- en spandiensten te verrichten op het parkoers in de omgeving van sportpark Rozenoord. Ook de Pedaleurs werd gevraagd of er leden tijd en zin hadden om mee te helpen. Er waren wel wat oudere leden, die hier toe bereid waren. Mij leek het leuker om als toeschouwer aanwezig te zijn.

 

Op maandag 17 augustus 1987 werd een proloog gereden met start en finish in de Beukenlaan. De volgende ochtend vond de start van de eerste etappe, die in Huizen zou finishen, plaats op dezelfde locatie.

De korte tijdrit over drie en een halve kilometer startte vroeg in de avond. Ik zorgde dat ik op tijd thuis was van mijn werk en meteen na het avondeten fietsten mijn 11 jarige zoon Erik en ik naar sportpark Rozenoord om de beroepsrenners in levende lijve te aanschouwen. Mijn vrouw en dochters bleven thuis. De bouwploeg van de Pedaleurs, die met dranghekken had lopen sjouwen, zat al op het terras aan het bier.

Er is nog niet veel veranderd bij de club…

 

Erik en ik hadden onze fietsen tegen een boom gezet en toen we een plekje hadden gezocht achter de afrastering kwamen de vroeg gestarte deelnemers al terug gereden naar de meet, terwijl andere renners nog aan het warm rijden waren. Alle profs reden toen al op tijdritfietsen met dichte achterwielen en ossenkopsturen. De renners kwamen vlak achter ons langs om zich naar de start te begeven. Zoals gelukkig nog steeds waren ook toen de beroemde wielerkampioenen voor het publiek benaderbaar om hen snel een handtekening te vragen of een foto te maken. Erik liep even naar onze fietsen om iets lekkers uit de fietstassen te halen. Moeder zorgde er wel voor dat we niks te kort kwamen.

 

Toen ik omkeek waar mijn zoon bleef zag ik Joop Zoetemelk net achter hem aan komen rijden met een flinke vaart om zich naar de start te begeven. Ik riep nog: “Erik, spring opzij.” De tourwinnaar en wereldkampioen moest vol in zijn remmen. “Sorry, Joop”. zeiden Erik en ik in koor. Zoetemelk keek ons een beetje nerveus lachend aan. “Geeft niks hoor” en vervolgde zijn weg naar de start.

 

De proloog van de Ronde van Nederland 1987 werd gewonnen door Jelle Nijdam vóór Laurent Fignon en Phil Anderson. In 1987 had Joop in zijn afscheidsjaar op zijn 40e nog de Amstel Gold Race gewonnen. De Ronde van Nederland werd één van zijn laatste wedstrijden. De oude kampioen ging met pensioen.

 

Joop Zoetemelk is geboren in Den Haag op 3 december 1946 en groeide op in Rijpwetering onder de rook van Leiden. Daar werd hij lid van de wielervereniging Swift. In de winter deed hij aan wedstrijdschaatsen.

Toen hij in 1968 met Fedor den Hertog, Jan Krekels en René Pijnen Olympisch Kampioen ploegentijdrit werd reed hij voor de amateurploeg van Amstel Bier.

In 1969 won Joop nog steeds als amateur de Tour de l’Avenir om vervolgens in 1970 te debuteren als prof met een tweede plaats in de Tour de France. Er zouden nog vijf tweede plaatsen volgen tot hij in 1980 als kopman van de befaamde Raleigh ploeg van Peter Post de Tour wist te winnen. In totaal won hij in de Tour de France 10 etappes.

 

In 1985 werd Joop wereldkampioen op de weg na een korte solo in de laatste ronde. Verder won hij in 1979 de Ronde van Spanje, in 1974, 1975 en 1979 Parijs – Nice, in 1975 de Ronde van Nederland, in 1976 de Waalse Pijl in 1977 en in 1979 Parijs – Tours, in 1985 de Tirreno – Adriatico en tenslotte in 1987 de Amstel Gold Race. Hiermee is Joop samen met Jan Janssen de meest succesvolle Nederlandse wielrenner ooit.

Foto uit ‘West-Brabantse Wielerkampioenen” door Rein Lambregts en Hans Kuijper.
Foto uit ‘West-Brabantse Wielerkampioenen” door Rein Lambregts en Hans Kuijper.

Mijn ontmoeting met Jan Maas

 

Het zal in het jaar 1960 geweest zijn dat ik de winnaar van de zilveren medaille op de Olympische Spelen van 1928 ontmoette. Ik was een ventje van 9 jaar. Mijn vader repareerde de fietsen, die ons gezin bezat, zo veel mogelijk zelf. Voor het vastmaken van een gebroken ketting en het plakken van lekke banden draaide hij zijn hand niet om. Maar dan moest er wel altijd reparatiemateriaal op voorraad zijn in zijn schuurtje.

Op zekere dag was vader net voor het avondeten met een lekke band thuis gekomen van zijn werk. Nog voor we aan tafel gingen, liep hij zijn werkplaats in en kwam meteen terug de keuken in gestoven. “Verdorie, de solutie is op. Er moet nù iemand naar de fietsenmaker voor een nieuwe tube”.

 

De lekke band moest dezelfde avond nog gemaakt worden anders kon vader de volgende dag niet naar zijn werk. Omdat mijn oudste broer buiten aan het spelen was, kreeg ik de opdracht om een tube solutie te gaan kopen bij de fietsenmaker. Ik kreeg een kwartje in mijn handen geschoven en fietste zo vlug mogelijk naar de fietsenmaker van ons dorp, de Welberg. Maar wat denk je, vanaf 5 uur gesloten en het was net vijf over vijf. Snel terug naar huis om het slechte nieuws te brengen. “Rij dan maar naar Jan Maas in de stad. Die is tot zes uur open. Gewoon in de Kaaistraat, dat zie je vanzelf.”

 

Het was niet zo heel ver naar het centrum van Steenbergen en ook niet zo’n moeilijke route. Tussen de Markt en de protestantse kerk aan de linkerkant van de straat zag ik met grote letters boven de etalage: Rijwielen J. Maas. In vergelijking met de fietsenmaker in het dorp was dit een grote winkel. Er was van alles op voorraad, banden, zadels, bagagedragers, fietstassen. En er stonden ook veel meer nieuwe fietsen in de etalage. De fietsenmaker bleek een hele gewone man, in mijn ogen een opa.

“Zeg het eens jongen, wat kan ik voor je doen?”

“Een tube solutie, asjeblieft.”

Jan Maas gaf mij het tubetje lijm: “Dat is twintig cent, jongeman.”

Ik gaf hem mijn kwartje dat onderin mijn broekzak stak en kreeg er een stuiver voor terug. Daarna rende ik snel de winkel uit en riep nog: “Houdoe”.

 

Nog voor het avondeten was ik terug thuis en mijn vader kon zijn band gaan plakken. En als beloning mocht ik de stuiver wisselgeld in mijn spaarpot doen. Dat was het leuke aan een boodschap doen. Na het eten ging vader naar het schuurtje om zijn lekke band te plakken. “En wat vond je van de fietsenmaker in de stad?” vroeg vader, terwijl ik toekeek hoe hij de buitenband met een stel bandenlichters van de velg verwijderde.

“Nou, dat is een hele gewone vent hoor, net zoals ons opa was.”

“Wist je dat ie in 1928 op de Olympische Spelen een zilveren medaille gewonnen heeft?”

Dat wist ik natuurlijk niet, maar ik vond het wel interessant.

“Ja” zei vader, “toen werd hij door heel de gemeente gehuldigd en bejubeld en nou is tie gewoon de fietsenmaker van Steenbergen.” Mijn vader had natuurlijk gelijk. Iedere beroemde sportman of – vrouw is ook maar een gewoon mens.

 

Jan Maas is geboren in Steenbergen in 1900 en aldaar overleden in 1977. In 1922 werd hij negende in het wereldkampioenschap op de weg voor amateurs in Liverpool, Engeland. In 1924 werd hij kampioen van Nederland op de baan over 30 km en deed hij mee aan de Olympische Spelen in Parijs. Hier werd hij 19e in de individuele tijdrit op de weg en met de Nederlandse ploeg 6e in het ploegenklassement.

In 1928 was Jan Maas weer geselecteerd voor de Olympische Spelen in Amsterdam, dit keer voor de baanwedstrijden. Hier won hij met zijn ploeggenoten Jan Pijnenburg uit Tilburg, Piet van der Horst uit Klundert en Janus Braspennincx uit Zundert, allen Brabanders dus, de zilveren medaille op de ploegenachtervolging.

In 1929 werd hij Nederlands kampioen op de weg voor amateurs in Heerlen. 

Daarna is hij nog een paar jaar prof geweest. Begin jaren dertig begon Jan Maas een rijwieldetailhandelszaak in zijn woonplaats Steenbergen. In 1965 is de winkel door zijn neef Ton Maas overgenomen.

(foto: archief van de schrijver)
(foto: archief van de schrijver)

Mijn ontmoeting met Richard van Smirren

 

Tweede Paasdag 1959 viel op 30 maart. Dat betekende dat mijn oudere broer Jan en ik beiden de leeftijd van 8 jaar hadden bereikt. Maar we waren geen tweeling. Ik was op 28 maart 8 geworden en Jan zou op 2 april 9 worden. Wij woonden met onze ouders en nog vier broertjes en een zusje op de Welberg, een kerkdorp van Steenbergen in West Brabant. Ons jongste zusje was er nog niet bij; zij is in 1960 geboren.

 

De Ronde van de Welberg had een vaste plaats op de wielerkalender van het district Brabant I van de KNWU, namelijk altijd op Tweede Paasdag. Wij woonden midden op het parkoers. Als we links de straat uitkeken zagen we de renners richting de meet rijden en als we naar rechts keken zagen we ze halverwege het rondje nog een keer. Maar wij gingen natuurlijk liever dichterbij staan aan de andere kant van de brug over de Boomvaart, die dwars door het dorp liep.

Na het middageten mochten we met ons vader mee naar het wielrennen gaan kijken en ome Sjaak uit Bergen op Zoom kwam ook.

 

Maar voor het zover was liepen Jan en ik regelmatig naar de straat om te zien of er al wat te beleven viel. Het was na de aankomst van de nieuwelingen en de al aanwezige amateurs liepen met hun fiets aan de ene hand en een sporttas aan de andere hand door onze straat. De jonge mannen zochten een plaatsje, waar ze zich konden omkleden.

 

Ze belden aan bij buurman Pietje en buurvrouw Kaatje. Dat waren geen sportliefhebbers, dus de renners moesten verder zoeken. Er stapten een stuk of drie coureurs naar onze voordeur. Jan en ik zagen dat ons moeder opendeed en op de vraag van de renners: “Mevrouw, mogen we ons bij u omkleden?” kregen ze ook een negatief antwoord. Moeder vond het al druk genoeg met zeven kinderen. De volgende voordeur waar ze aanbelden was bij onze andere buren: buurman en buurvrouw Aarts. Hier waren de drie Amsterdamse wielrenners wel welkom. Jan en ik renden naar achteren, wij wilden wel eens zien wat dat nou voor mannen waren.

 

De drie amateurs parkeerden hun racefietsjes op de stoep van de buren en Jan en ik stonden met open mond toe te kijken. “Dat benne mooie fietsies, vinden jullie ook niet?” zei één van de coureurs tegen ons. “Jao ‘or, ze zijn mooi” antwoordde mijn grote broer. Het waren ook mooie rode racefietsen van het destijds bekende Amsterdamse merk RIH.

“As je groot genoeg ben mot je ook zo’n fietsie kope en gaan wielrenne”.

 

De renners gingen het schuurtje van de buurman binnen en lieten hun fietsen op het erf staan. Vijf minuten later kwamen ze weer naar buiten in hun fietskleren. Korte fietsbroek en een shirt met lange mouwen, het was nog maar maart. Witte sokjes in zwartleren blinkend gepoetste fietsschoentjes met op de zolen aluminium plaatjes geschroefd. Die plaatjes pasten precies op de pedalen. Bij het opstappen verdwenen de schoentjes in de toeclips en werden met leren riempjes vastgezet. Hun leren worsthelmen hingen nog over het stuur. Achter op hun truien waren de rugnummers met spelden vastgemaakt. Nummer 18, nummer 54 en nummer 71.

De Amsterdammers gingen op weg naar de startstreep.

 

En onze Jan en ik gingen met ons vader en ome Sjaak naar de hoek van de straat aan de overkant van de brug staan. De straat was afgezet met ijzerdraad dat vastgemaakt was aan ijzeren palen, die ’s morgens door vrijwilligers in de grond geslagen waren. Er stond al veel volk en verderop aan de finishlijn stond het wel drie rijen dik. De Ronde van de Welberg was een groot succes.

Iedere keer als de renners langskwamen keken we wat er nu weer gebeurd was na de vorige doorkomst. Soms reed er een groepje vooruit en dan weer was er een eenling die probeerde weg te komen. Bij de premiesprints ging het zo vlak voor de meet soms al erg hard.

 

Tijdens de koers bleek die nummer 54 die zich bij de buren had omgekleed, één van de sterkste deelnemers. Jan vroeg aan ome Sjaak: “Öe éét de dieje mee nummer 54?” Ome Sjaak keek in het programmaboekje, waar alle deelnemers in vermeld stonden. “Da’s Van Smirren uit Amsterdam”.

De plaatselijke favoriet Jacques van de Klundert reed ook een sterke koers, maar Richard van Smirren wist een paar ronde voor het einde alleen weg te komen en won de Ronde van de Welberg 1959.

 

Vader en ome Sjaak en onze Jan en ik hadden een mooie koers gezien en liepen terug naar huis.

Toen we langs onze achtertuin kwamen reed de winnaar met de bloemen, die hij gekregen had bij de huldiging, over het stuur van zijn fiets bij buurvrouw Aarts het erf op. De buurvrouw liep op hem toe om hem te feliciteren.

“Hier schat, hier heb je de blomme en bedankt dat we ons hier mochten omkleje”.

 Hij gaf vrouw Aarts zowaar een kus. Dat hadden Jan en ik nog niet vaak gezien.

 “As ik met die blomme naar Amsterdam mot rije blijft er niks van over”

 

Richard van Smirren was een sterke amateur en won regelmatig een wedstrijdje. Hij is nooit beroepsrenner geworden.
Dit in tegenstelling tot zijn jongere broer Wim van Smirren. Die heeft nog een paar seizoenen voor de Caballeroploeg gereden.

De Caballeroploeg in 1968. De rechtse man in kostuum is John Krijnen, mecanicien. (foto: archief van de schrijver)
De Caballeroploeg in 1968. De rechtse man in kostuum is John Krijnen, mecanicien. (foto: archief van de schrijver)

Mijn ontmoeting met Johnny Krijnen

 

 

In de jaren 60 en 70 werden er volop wielercriteriums georganiseerd. Als bezoeker van deze hardfietswedstrijden werd je vaak overspoeld door informatie via de luidsprekers van Radio Hessels uit Oosterhout. De speaker was lid van het jurykorps maar vooral entertainer van het aanwezige publiek. Telkens als de renners de finishlijn passeerden deed hij verslag van de ontwikkelingen in de koers. Ook het aankondigen van premiesprints was één van zijn taken en natuurlijk het meedelen van beslissingen van de jury tijdens en na de wedstrijd.

Maar voor zo’n man was het onmogelijk om de hele middag aan het woord te zijn. De tijd waarin Frits de Leeuw of Chris Delbressine even hun mond hielden werd opgevuld door de muziek, die verzorgd werd door één van de mensen van Radio Hessels. Bekende nummertjes van de Beatles en Cliff Richard kwamen voorbij en ook de Zangeres Zonder Naam en later Corry Konings. De goede man draaide natuurlijk alles wat in de mode was, het meest Engels- en Nederlandstalig. Maar zou hij ook de vertaling hebben geweten van het liedje van Rika Zaraï: “Nous allons dancer sans chemise et sans pantalon”. (“Wij gaan dansen zonder hemd en zonder broek”)

En er moest ook reclame gemaakt worden voor de grote en kleine sponsors van het wielerevenement. De plaatselijke bakker en slager kwamen nog al eens langs op de geluidsinstallatie nadat Frits de Leeuw geroepen had: “Zoekt op een ander niet wat eigen plaats u biedt”.

Maar ook grote bedrijven waren er niet vies van. Amstel Bier was sponsor van een landelijke amateurploeg en liet zijn reclameboodschappen over het hele land los tijdens de koersen: “Bij elk plezier hoort Amstel Bier”.

 

In West Brabant was het vaak Breda Bier, sponsor van een regionale ploeg, dat trachtte de omzet te vergroten. Later werd dat Skol:”Skol International is here, Skol International Beer”. En dan had je de inmiddels gelukkig verboden reclames van sigaren en sigaretten.

De sigarenfabriek van Willem II uit Valkenswaard sponsorde een profploeg net als de sigarettenfabriek van Caballero uit Den Haag. Vanaf 1975 was Johnny Krijnen de PR man van dit sigarettenmerk.

 

Krijnen was daarvoor mecanicien geweest bij onder andere de Televizierploeg van Kees Pellenaars en vanaf 1968 van de Caballeroploeg. Toen deze ploeg in 1975 ophield te bestaan ging Johnny in de publiciteit en reclame van nog steeds hetzelfde sigarettenmerk. Tijdens de profcriteriums was Johnny Caballero een geziene gast in heel het land. Hij werd al van verre begroet door de speakers en wist altijd een mooi praatje te houden voordat het liedje door de luidsprekers schalde:

“Ai ai ai die Caballero, dat is pas een sigaret.

Ja ja ja die Caballero echt je dat en je van het.

Wat zeggen Theo en Fransje, wat zeggen Johnny en Jacques.

Het is niet alleen de melange, maar ook de rijpe tabak.”

Maar Johnny reisde niet alleen de wielerkoersen af, hij was ook aanwezig met zijn wedstrijdhometrainers op allerlei feesten en partijen.

 

Zo ook die ene keer in 1981 op de jaarlijkse feestavond van mijn werkgever, Dijker en Doornbos Accountants regio Zuid West. De medewerkers van de vestigingen Bergen op Zoom en Middelburg vierden een feestje ergens in een zaal in de stad. Er was levende jazzmuziek en er werd een uitgebreid diner geserveerd. Na het eten was er nog een gezellig samenzijn waarbij ook Johnny Caballero Krijnen zijn hometrainers in de zaal opstelde. 

Het waren twee rollenbanken met achteraan twee rollen en vooraan één rol, die met een snaar aan elkaar verbonden waren. Ze draaiden alle drie tegelijk. Het achterwiel van een baanfiets werd op de achterste rollen geplaatst en het voorwiel op de voorste rol. Achter de twee baanfietsen stond een klok met twee wijzers die aangaf welke van de twee fietsen het snelste reed. Na één kilometer was de wedstrijd voorbij.

Omdat ik een echte wielerliefhebber en fietstoerist was vond ik het wel leuk om een wedstrijdje te rijden. Veel animo was er niet bij de aanwezige accountants en belastingadviseurs. Een paar Zeeuwen hadden tegen elkaar gereden en een richttijd neergezet. Ton van Kaam, mijn collega, was ook een sportman – hij deed aan waterpolo - en dus fit genoeg om het tegen mij op te nemen. Wij meldden ons bij Johnny, die blij was dat hij weer klanten had. Na een korte uitleg bestegen wij de baanfietsen, die gelukkig met een beugel aan het stuur vastgezet waren. Dan hoefde je niet zelf te balanceren. 

Tot mijn opluchting had ik een betere tijd dan Ton, maar onze collega Debruyker uit Zeeuws Vlaanderen was nog ietsje sneller geweest.

 

John Krijnen is later ook nog mecanicien geweest bij de PDM-ploeg en de Nederlandse baanploegen van de KNWU. In 2008 werd hij door de bond ontslagen en ging met pensioen.

 

Mijn ontmoeting met Maarten Ducrot 

 

De wielersport is een bron van veel spannende verhalen, over de renners, over de legendarische wedstrijden, de grote duels, het gebruik van doping enzovoort. Veel verhalen zijn in de vorm van tijdschriften en boeken uitgekomen en na lezing in mijn boekenkast beland.

 

Na mijn pensionering ben ik naast het lezen van boeken en tijdschriften ook mijn vrije tijd gaan besteden aan het schrijven. Inmiddels is het door mij geschreven boek getiteld “Vanaf de schoolbanken de racefiets op” uitgegeven door Kirjaboek.nl.

Het schrijven van dat boek en ook het feit dat er mensen in geïnteresseerd zijn is mij zo goed bevallen, dat ik besloten heb hiermee verder te gaan. Als liefhebber van de wielersport leek het mij leuk om een serie korte verhalen te gaan schrijven over grote en kleine beroemdheden uit deze sport, die ik in de loop van de tijd (min of meer) persoonlijk ontmoet heb. 

 

 De eerste aflevering gaat over Maarten Ducrot.

  

In de jaren 80 van de vorige eeuw werden er in veel plaatsen in het land, maar zeker in West Brabant in bijna ieder dorp en stadswijk, wielerwedstrijden georganiseerd in de vorm van een criterium. Er werd een parkoers van een paar kilometer uitgezet, waarop de renners hun rondjes draaiden. Meestal waren er wedstrijden voor aspiranten, nieuwelingen en amateurs.

  

De Ronde van Meilust, die in de gelijknamige wijk in Bergen op Zoom in 1983 werd verreden passeerde onze voordeur, die honderd meter van de finishlijn verwijderd was. We zaten zogezegd eerste rang. Mijn vrouw en ik hadden besloten om de deur open te zetten voor de renners, die een plekje zochten om zich om te kleden. Rond half één die zondagmiddag hadden we al aan enkele nieuwelingen, die om één uur zouden starten, één van de slaapkamers ter beschikking gesteld. Na de nieuwelingenkoers zou er een speciale wedstrijd plaatsvinden, een dernykoers voor topamateurs op uitnodiging. Als sluitstuk van de dag vond de wedstrijd voor amateurs plaats om half vier. Het publiek was dan ook massaal aanwezig om vooral de streekrenners aan te moedigen.

  

De nieuwelingen waren net gestart toen er zich een jongeman van 25 jaar met blonde krullen en een vriendelijk gezicht bij ons aan de deur meldde en vroeg of we nog een plaatsje voor hem hadden om zich om te kleden. Dat was niemand minder dan de wereldkampioen ploegentijdrit 1982 Maarten Ducrot. Samen met Frits van Bindsbergen, Gerard Schipper en Gerrit Solleveld had hij in het Engelse Goodwood deze titel veroverd. Hij was één van de genodigden voor de dernywedstrijd. De jonge Ducrot was erg beleefd en vriendelijk, ook een beetje verstrooid. Toen hij zich in zijn wedstrijdtenue gehesen had maakte hij nog even een praatje met ons en zei dat hij te weinig gegeten had en niks bij zich had. We hebben hem een lekkere overdadig besmeerde boterham met jam gegeven. Ducrot zat op zijn gemak te eten, toen één van zijn begeleiders aanbelde.

 “Zit Maarten Ducrot hier?”

 “Ja dat klopt, die is er.”

 

Ducrot verscheen in het gat van de voordeur.

 “Maarten, je spullen pakken en meekomen. Je moet je melden bij de permanence in de basisschool.”

 “Dat is waar ook, was ik even vergeten.”

 Snel pakte de wereldkampioen zijn spullen bij elkaar en ging met zijn begeleider de deur uit om zich op de afgesproken plaats te melden. Een kwartiertje later, net voor de start van de dernywedstrijd, kwam zijn begeleider opnieuw bij ons langs. Ducrot stond al aan de vertrekstreep, maar was zijn valhelm vergeten. Hoezo verstrooid…

 

Maarten Ducrot was een laatbloeier. Hij was al 24 toen hij wereldkampioen tijdrijden werd. Naast het fietsen maakte hij eerst zijn studie psychologie af, alvorens in 1985 beroepsrenner te worden. Hard fietsen kon hij wel, maar hij blonk nergens in uit. Sprinten kon hij helemaal niet, klimmen ging redelijk, tijdrijden ook. En tactisch was hij zeker geen uitblinker. Meestal fietste hij hard op de momenten die er niet toe deden en miste hij de slag.

 

Tijdens de tv-reportages van de grote wedstrijden waaraan Ducrot later als professioneel wielrenner deelnam moest ik vaak terugdenken aan mijn ontmoeting met Maarten Ducrot in 1983. Het leek wel of hij steeds de verstrooide professor was gebleven.

Zijn ploegleider Jan Raas heeft hem in 1985 tijdens de negende etappe van de Tour de France vanuit de volgwagen alles voor moeten zeggen. Zoals waar hij het beste kon demarreren met grote kans op succes, met welk verzet hij moest rijden, hoe ver het nog was naar de meet, wat zijn voorsprong was en meer van dat soort zaken, die vaak bepalend zijn voor eventuele winst.

 

Om wielerwedstrijden te winnen is het niet alleen belangrijk dat je hard op de pedalen kan stampen, maar even zo belangrijk is het om, zoals de renners dat noemen, de koers te kunnen lezen. En dat je op de cruciale momenten de juiste beslissingen neemt om na afloop van de race met de bloemen op het podium te staan.

Maar uiteindelijk won Ducrot die negende etappe in de Tour de France na een solo van ruim veertig kilometer. Verder won hij in zijn carrière nog een etappe in de Dauphiné en in de Ronde van Romandië. In 1991 stopte hij met wielrennen.

 

In 2004 werd de vriendelijke, verstrooide jongeman, die wel hardfietser was, maar als wielrenner altijd een vreemde eend in de bijt bleef, wielercommentator bij de NOS. Dat is naar mijn idee niet zo erg, ik volg de uitzendingen van de grote wielerwedstrijden toch meestal op “de Bels.”

zo

03

jul

2022

St. Jozefroute

Beste bezoekers van de site,

 

Al jaren is bekend dat “wielertoerclub Pedaleurs “ beschikt over routes die, gedurende het seizoen, worden getoerd. Wekelijks koersen we een rit, die ruim van te voren bekend wordt gemaakt via de website.

We toeren dan, zo veel als mogelijk, wekelijks een andere toer. Zo ook op zondag 3 juli.

meer lezen 1 Berichten

zo

12

jun

2022

Maple Farm route, 12 juni 2022

Café restaurant Maple Farm, waar deze route naar genoemd is, stond vroeger langs de driebaansweg naar Breda, waar nu de afslag Rucphen van de A58 is. En op de terugweg zijn we inderdaad langs de plek gekomen waar deze uitspanning gestaan heeft. Acht Pédaleurs: Jeroen, Jan, Dré, Joost, Anita, Pytrik, Dennis en Rens gingen precies om half negen van start richting de Wouwse Tol.

meer lezen

za

28

mei

2022

Allemaal op de fiets (begeleiding van fietsvrienden uit België)

Op 27 en 28 mei hebben een aantal Pedaleurs een club uit België begeleid over onze Brabantse en Zeeuwse wegen. De naam van deze club is 'Allemaal op de fiets', en is gezeteld in Sint-Huibechts-Lille.

 

Hieronder vind je een aantal foto's die tijdens deze twee dagen zijn genomen.

meer lezen 0 Berichten

za

23

apr

2022

Ritverslag van Jacco

Het zonnetje was als vroeg aanwezig, dus vlug op de mountainbike richting 't Appeltje. Daar aangekomen stonden er best al wat mountainbikers klaar.

André vroeg of er animo was om via het rondje Nispen door Essen naar de Wildertse duintjes te gaan.

Er was behoorlijk wat animo, we waren met een groep van 12 personen.

meer lezen 0 Berichten

ma

18

apr

2022

Strijen TDKI

’n Prettig rondje Hoeksche Waard.

 

Nu zo langzamerhand de regen, wind en herfstachtige dagen verleden tijd zijn biedt zich steeds meer de zon aan en kunnen we gaan genieten van de vele toer ritten die de Pedaleurs voor haar leden het komende seizoen heeft. Zo ook maandag jl., tweede Paasdag, hadden we een toer rit door de Hoeksche Waard.

meer lezen 0 Berichten

za

02

apr

2022

Ritverslag van Wim

Het was weer een mooie dag, lekker zonnetje, weinig wind, prachtig fiets weer. En dus stond er weer een aardige groep Pedaleurs klaar op het terrein van het Appeltje voor een MTB rit door de bossen van Bergen op Zoom.

meer lezen 0 Berichten

za

19

mrt

2022

MTB verslag 19 maart

Mij is vanmorgen door Silvia gevraagd een stukje te schrijven over de rit van vandaag (19 maart) Ik fiets nu al vanaf september mee met de Pedaleurs, in het begin was dit best wel aardig wennen, omdat ik alleen maar op de racefiets gewend was te fietsen. 

meer lezen 0 Berichten

za

12

mrt

2022

5 & 12 maart 2022: Op pad met Groep 1

 

Tja… daar ga je dan.

Op uitnodiging van Jack en Jacco vertrok ik op zaterdag 5 maart, in het wiel van eerst genoemde voor een onbekend avontuur: op pad met de snelle mannen. In mijn kielzog sloten ook Gerco, Dennis en Peter aan (dit stelde mij niet erg gerust kan ik wel zeggen).

meer lezen 0 Berichten

ma

01

jun

2020

’n Prettig weerzien!

Na welgeteld 10 gemiste ritten met een totaal van 900 km, die we vanwege de bekende problemen niet hebben kunnen fietsen, was het tweede Pinksterdag weer een drukte van jewelste bij het vertrek punt, café Krijnen. De seinen voor sporten en vooral fietsen, zijn weer groen.

meer lezen 0 Berichten

zo

01

mrt

2020

Openingstocht

Nu de winterstop achter ons ligt en de carnavalsdampen zijn vervlogen konden we ons op zondag 1 maart weer gaan opmaken voor het wegseizoen. Ruimschoots voor aanvang van de rit kwamen de renners bijeen bij het vertrekpunt voor de openingsrit van Team Toer.

meer lezen 1 Berichten

za

26

okt

2019

Verslag Loonse en Drunense Duinen.

Velen van ons weten wat mountainbiken precies inhoudt, toch nog even voor de “lees“-introducees een kleine impressie. Van oorsprong is de Pedaleurs een sportieve club van enthousiaste racefietsfanaten, die wekelijks hun kilometers wegtrappen.Wel zijn al 50 jaar actief op de weg, tussen maart t/m oktober.

meer lezen

za

28

sep

2019

Clinic TC Nuenen

Hallo Peter,

 

Bedankt voor jou inzet en van Kees en Jack. Het was een geslaagde kennismaking met de Brabants Wal met inzet van de fietsclub De Pedaleurs.

meer lezen 0 Berichten

ma

23

sep

2019

Driedaagse 2019, Holten (verslag toer)

Driedaagse 2019, Holten, team toer

 

In het donker met ±5°C op de thermometer is op vrijdag 20-9-2019 een viertal opper bikkels uit Zuid West Nederland op de racefiets gestapt om richting Holten te rijden. Waarvan geen één echte geboren en getogen Bergenaar. In totaal een tocht van dikke 210+ kilometers, onderweg voorzien van 3 stops.

meer lezen 1 Berichten

zo

22

sep

2019

Driedaagse 2019, Holten (verslag MTB)

Vrijdag 20 september 2019. Om half negen ’s morgens melden zich de eerste Pedaleurs met hun tassen en hun fietsen. Jan heeft weer een bus kunnen regelen die dit keer richting Holten zal rijden. Daar, op vakantiepark De Lindenberg, zijn 6 bungalows gereserveerd. Daar zal een select gezelschap Pedaleurs twee nachten en drie dagen doorbrengen. Dit jaar geen tweedaagse maar een driedaagse om het 50 jarig jubileum van de club extra kleur te geven.

meer lezen

zo

22

sep

2019

Driedaagse 2019, Holten (foto's)

Met dank aan Marcel, voor de leuke foto's!

meer lezen 0 Berichten

zo

22

sep

2019

Driedaagse 2019, Holten (video's)

Met dank aan Marcel, voor de video's!

Deze zijn ook terug te vinden op ons Youtubekanaal.

meer lezen 0 Berichten

zo

28

jul

2019

Zeelandbrugroute

Voorafgaande, aan deze tocht, werden we de hele week gewezen op de extremen voor wat betreft het weer, het zou warm worden, heet, heel heet.

Van code oranje tot en met code rood werden we diverse keren geattendeerd op de gevaren van grote inspanningen tijdens deze extreme temperaturen. Zo ook zaterdagmiddag, code oranje!! maar dat voor wat betreft de neerslag.

meer lezen 0 Berichten

zo

23

jun

2019

Familiedag, sfeerimpressie

Irene heeft tijdens de familiedag onderstaande foto's gemaakt.

meer lezen 1 Berichten

za

25

mei

2019

MTB ritverslag van Peter S.

Afgelopen zaterdag mijzelf weer eens gemeld bij het Appeltje voor een ritje op de mtb. Ondanks dat het dit weekend ook de Koos Moerenhout Classic was, viel de opkomst wel mee. Niet zo druk als het soms kan zijn, maar toch wel een aardige groep van veertien man en één gastrijder.

meer lezen 0 Berichten

vr

17

mei

2019

Internetbode: De Pedaleurs schenken opbrengsten aan Kika, CliniClowns en Stichting Happynezz

BERGEN OP ZOOM - Op zaterdag 11 mei hadden de Pedaleurs hun jaarlijkse goede doelen bijeenkomst bij `t Appeltje. Deze middag hebben ze de donaties welke we in 2018 bij elkaar hebben gefietst, uitgereikt in de vorm van een cheque aan drie uitverkorenen.

meer lezen

zo

28

apr

2019

Boskroegtocht

Al weken is het een drukte van jewelste bij de “Grand Depart “ in de Dubbelstraat. Mede door het goede weer, van de afgelopen tijd, doet het de adrenaline stijgen en geef het de cycliste een sportieve drang voor deelname aan de georganiseerde tochten van team toer.

Zo ook de verwachte deelname voor de tocht van zondag 28 april de “ Boskroegtocht ”. Over en weer werden er al meldingen gedaan op Strava. Duidelijk was dat er ook nu weer met een hoog deelnemers veld rekening moest worden gehouden.

meer lezen 0 Berichten

za

13

apr

2019

MTB ritverslag van Peter

Na 2 keer bijzondere ritten (techniekles en strandrit) had ik mij voorbereid op de eerste gewone rit met vertrek om 9 uur. Dus de avond tevoren een mooie wat langere tocht bedacht via Zoomland, Woeste gedeelte naar Wouwse Plantage en terug langs Walsestraat en Woensdrechtse Heide. Jammer voor de moeite want bij vertrek bleek dat er andere plannen waren.

meer lezen 0 Berichten

za

23

mrt

2019

MTB ritverslag van Dré

Vandaag maar weer eens om half tien naar het bos getogen, om de andere tak van sport (MTB) weer maar eens op te pakken, het is altijd fijn om op een met je zaterdag met kompanen in het bos te toeren. 

Na de splitsing van de groepen waren we uiteindelijk met 2 vrouw en 7 man sterk.

meer lezen 0 Berichten

wo

20

mrt

2019

De Gazet: De Pedaleurs vieren 50 jarig-jubileum

Rijwieltoerclub de Pedaleurs uit Bergen op Zoom is opgericht op 21 oktober 1969 en is dus aan zijn vijftigste verenigingsjaar begonnen. De Pedaleurs is de eerste toerfietsvereniging in Bergen op Zoom en de eerste fietsvereniging met een mountainbikeafdeling.

meer lezen 3 Berichten

ma

18

mrt

2019

BN De Stem: Pedaleurs 50 jaar: zo werd de club gered van de ondergang

BERGEN OP ZOOM - Mountainbikeclinics in de bossen van Bergen op Zoom hebben tourclub de Pedaleurs gered van de ondergang. De club bestaat dit jaar vijftig jaar. "We hebben meer mountainbikers dan racefietsers", zegt voorzitter André Jansen.

meer lezen 0 Berichten

za

16

mrt

2019

MTB Ritverslag van Anita

Eerst al twijfelachtig of we zouden gaan omdat het de gehele nacht had geregend, aangekomen bij het appeltje was de opkomst helaas wat laag ivm het slechte weer of de carnavals perikelen, maar dat mag de mtb pret niet drukken!

meer lezen 0 Berichten

vr

15

mrt

2019

Verslag techniekles van Wouter Wilting door Fred

Tijdens de Algemene Ledenvergadering werd de belangstelling gepeild voor een avondje techniek van de fiets. Mountainbike en racefiets. Er was belangstelling en Jan van Egeraat werd op pad gestuurd om één en ander te regelen. Al vrij snel kwam Jan met de mededeling: 15 maart van 19.00 tot 21.00 uur bij StudioVelo in Berrege. 

meer lezen 0 Berichten

ma

11

mrt

2019

In de buurt Bergen op Zoom: De Pedaleurs worden vijftig en vieren een feestje

Rijwieltoerclub de Pedaleurs uit Bergen op Zoom werd opgericht op 21 oktober 1969 en viert dit jaar dus haar vijftigste verjaardag. Wat staat er op het programma; een driedaagse, een jubileumrit en natuurlijk een feestavond! 

 

De leden van het eerste uur waren Ad van Schilt, Bart Aertsen, Jan de Mooij, Jan de Crom, Herman Lindeman, Jan Sebregts en Frans Nelissen. Van het huidige ledenbestand is Jeroen van der Ploeg lid vanaf 1971 en Piet Brocatus en Mario van den Boom sinds 1972.

meer lezen 0 Berichten

zo

10

mrt

2019

Openingstocht

De buienradar voorspelde geen regen in de ochtenduren van zondag 10 maart 2019 waarop Team Toer van de Pedaleurs de openingsrit zou gaan rijden. En rond half 10 was het inderdaad droog maar toch wel wat winderig. Later in de ochtend zou zelfs code oranje afgegeven worden.

meer lezen 1 Berichten

za

09

mrt

2019

Ritverslag Dorst (Jan)

Zoals vermeld en besproken op de ALV stond de eerste mtb rit buiten Bergen op Zoom gepland voor 9 maart.  Voor de organisatie was het billenknijpen, de weersberichten waren niet al te gunstig. Gelukkig zaten de weergoden er (weer maar eens) naast en kunnen we niet anders concluderen dat onze Lieve Heer ook een beetje van fietsen houdt, want het weer was ons goed gegund.

meer lezen 0 Berichten

za

02

mrt

2019

Ritverslag Irene

Na een lange tijd uit de running te zijn meld ik me weer op de verzamelplaats, met mij vertrekken we vandaag met 22 Pedaleurs. We verdelen onszelf in drie groepen, onze groep bestond uit: Peter, Jan van E., Miranda, Irene, Eric, Andre en Piet.

meer lezen 0 Berichten

za

23

feb

2019

Ritverslag Fred

Er is weer volop bedrijvigheid op de parkeerplaats bij ’t Appeltje. Ongeveer 25 Pedaleurs staan weer klaar op deze frisse maar zonnige zaterdagmorgen. Verdeeld over drie groepen, een snelle, een nog snellere en een allersnelste, vertrekken ze voor hun wekelijks ritje door de bossen.

meer lezen 0 Berichten

di

19

feb

2019

Belevenissen van Ad

Omdat wij (de Audaxboys), nog in de intrigerende fase zitten wil ik zoveel mogelijk pedaleurs leren kennen, daarom heb ik al met alle 3 de groepen meegereden.

meer lezen 0 Berichten

za

16

feb

2019

Ritverslag Martijn

Toen ik arriveerde bij 't Appeltje stonden er al een aantal Pedaleurs te wachten in het zonnetje.  Na wat geklets over 'zonnepanelen' op een nieuwe MTB, zijn de groepen verdeeld en zijn we vertrokken. 

meer lezen 0 Berichten

za

02

feb

2019

Op pad met groep één.

De opkomst viel een beetje tegen vandaag, deze keer maar vijftien Pedaleurs. De afgelopen weken stonden we vaak met een man of vijfentwintig (of meer) bij de poort van ‘t Appeltje. Deze keer dus maar twee groepen.

meer lezen

za

03

nov

2018

Feestavond, huldiging 2018

Met dank aan Fred voor het nemen van de foto's tijdens het eten en het huldigen van de diverse kampioenen.

meer lezen 0 Berichten

zo

14

okt

2018

Sluitingstocht, foto's

Tijdens en na de rit heeft Joost van der Poel deze foto's genomen.

meer lezen 0 Berichten

zo

14

okt

2018

Sluitingstocht

Vandaag de laatste tocht van het seizoen.

De sluitingstocht over een afstand van 60 kilometer, waar traditie getrouw niet de snelheid, maar de onderlinge verhalen van het voorbije seizoen de ronde doen.

meer lezen 0 Berichten

zo

23

sep

2018

Weekendje Arnhem met de Pedaleur MTB-ers

Zaterdag 22 september

07.30 uur. Plaats van handeling is het terrein van MEPAVEX aan de Blankenweg in Bergen op Zoom.

Er worden fietsen in een bus geladen, veelal mountainbikes. Het mooie weer van de laatste tijd is op. Regen en wind is wat we kunnen verwachten. Tijd voor de jaarlijkse tweedaagse van de Pedaleurs dus. Een zestal leden van Team Toer is op vrijdag al op de fiets vertrokken. Team MTB arriveert op zaterdag morgen. Piet moest helaas op het laatste moment afhaken en bleef thuis. Miranda, Rianne, Annemie, Silvia, Martijn, René van Oers, René van der Vlugt, Peter, Gilbert, Wim en Fred geven hun tassen af in Postillion Hotel Arnhem en pakken hun fietsen om een mooi ritje te maken in de prachtige bossen in de omgeving.

meer lezen

za

15

sep

2018

Clinic Groep Vercammen, 15 september 2018

0 Berichten

zo

26

aug

2018

Barlaquetocht

Afgelopen zondag zijn de Pedaleurs met 13 deelnemers gestart voor de ca. 80 km. van de Barlaquetocht. Behalve 8 leden bleken er maar liefst vijf niet-leden aan het vertrek te zijn gekomen.  Hoewel Joost en Anita zouden nog tijdens de tocht te kennen geven dat ze na enkele proefritjes besloten hadden om het inschrijfformulier te downloaden en in te vullen.  We zullen dus maar zeggen 10 Pedaleurs en drie gastrijders.

 

Kees Schr. had weer drie maats van het Meeus Cycing Team mee naar het vertrek bij café Jan Krijnen gebracht. Volgende week zullen de Meeus mannen afwezig zijn, omdat ze in Italië hun jaarlijkse Dolomiet gaan beklimmen.

Succes mannen!

meer lezen

za

18

aug

2018

MTB, 18 augustus

Na mijn vakantie in Noorwegen, en na zeker twee maanden niet meer op de mtb te hebben gezeten, werd het weer eens tijd om mijn vrienden bij de Pedaleurs op te zoeken voor een mooie ochtendrit.

meer lezen

zo

12

aug

2018

“De tocht en zijn verhaal”

Vandaag de Dijkenroute, een tocht over 80 km wat zich bijna geheel afspeelde op het eiland Tholen. Met 10 Pedaleurs en Anita en Joost als nieuwkomers, een aardig clubje.

Al weken kunnen we genieten van het prachtige weer, echter met een kanttekening, dat is de wind.

meer lezen

wo

01

aug

2018

De Gazet: Mountainbike-intro Pedaleurs

De Pedaleurs uit Bergen op Zoom geven op achtereenvolgende vier zaterdagochtenden (25 augustus en 1, 8 en 15 september) van negen tot twaalf uur mountainbike-les. Remmen en schakelen, het nemen van bochten en obstakels, klimmen en dalen, en het rijden van routes, het komt allemaal uitgebreid aan bod tijdens deze vier zaterdagen. Dat gebeurt telkens vanaf 't Appeltje aan de Balsedreef 5 in Bergen op Zoom. De kosten zijn 25 euro en je moet zelf wel een MTB-fiets hebben en een helm (die eventueel te huur is).

 

Aanmelden kan via: info@pedaleurs.com.

meer lezen 0 Berichten

zo

15

apr

2018

Zwarte Ruiterroute

Beste allemaal,

 

We zijn net 6 ritten van huis dus tijd voor een update.

Verzamelen, zoals gewoonlijk;

Zondagochtend 08.30 uur bij café Krijnen, Dubbelstraat, Bergen op Zoom.

 

Mede dankzij het goede weer waren we goed vertegenwoordigd, 12 pedaleurs en Frits als gastrijder.

Dat alles over een tocht met een afstand van 90 km.

meer lezen 0 Berichten

za

31

mrt

2018

Kalmthoutse Duintjes

De zomertijd is ingegaan met als gevolg dat de vertrektijd is vervroegd naar 09.00 uur. Elf Pedaleurs en een gastrijder ("toevallig" ook 'n Buermans) verzamelde zich bij het hek... helaas geen Rianne!

Dré had de navigatie ingesteld op de Kalmthoutse Duintjes... 'n kilometer of tien "die kant op". Jack, Kees en Marcel hadden andere plannen.

meer lezen

za

24

mrt

2018

Goede doel 2017

Annemarie Janssens van Kidsride en boswachter Erik de Jonge van Brabants Landschap hebben van RTC De Pedaleurs uit Bergen op Zoom een cheque van respectievelijk 200 en 800 euro gekregen.

 

De Pedaleurs verzorgt al meer dan tien jaar mountainbike-clinics voor scholieren en andere belangstellenden. Vorig jaar waren dat er negentig. De club beschikt zelf over 25 mountainbikes die gehuurd kunnen worden. Ook voor Scholengemeenschap 't Rijks verzorgt De Pedaleurs de clinics en doet ze ook het onderhoud van de fietsen. Een deel van de jaarlijkse opbrengst van de clinics gaat naar goede doelen.

 

De uitreiking van de cheques was zaterdag in partycentrum 't Appeltje aan de Balsedreef in Bergen op Zoom. Annemarie Janssens kreeg voor Kidsride, de jeugdafdeling van De Pedaleurs, 200 euro. Boswachter Eric de Jonge van Brabants Landschap kreeg een cheque van 800 euro. Dat geld gaat hij besteden aan de ontwikkeling van het Klauterwoud dat aangelegd wordt bij bezoekerscentrum De Kraaijenberg aan de Fianestraat in Bergen op Zoom.

 

BN De Stem - Bergen op Zoom - 26 maart 2018  (TON HOPMANS)

0 Berichten

za

24

mrt

2018

Goede doel 2017

0 Berichten

zo

11

mrt

2018

Openingsrit

Team Toer is weer actief. 

Na een lange, koude, natte, stormachtige winter is het wegseizoen geopend op zondag 11 maart om half elf. Het had de hele nacht en ochtend geregend, maar het was precies op tijd droog voor de start van de Openingsrit.  Helaas was het wegdek nog nat en modderig.

meer lezen 0 Berichten

za

03

mrt

2018

MTB tocht in de sneeuw, 3 maart

Een week voordat team Toer het seizoen 2018 aftrapt, is Koning Winter opnieuw in het land. We lazen al over Siberische Beren, maar de MTB-afdeling van de Pedaleurs noemt dit gewoon 'zaterdagochtend'.

meer lezen 0 Berichten

za

13

jan

2018

MTB tocht, 13 januari

Vandaag gelukkig weer een droge dag, prachtig fiets weer, een beetje fris maar dat is in het bos geen probleem .

meer lezen 1 Berichten

za

06

jan

2018

MTB tocht, Audax/Pedaleurs

Zaterdag 6 januari zijn 6 veldrijders vertrokken naar het Appeltje in Bergen op Zoom. Helaas konden onze voorrijders Ad Lambrechts en Gerard Loontjes niet mee deze keer. Ze zijn daarom ook graag ingegaan op het voorstel van André, om aan te sluiten bij de mannen van de Pedaleurs uit Bergen op Zoom.

meer lezen 0 Berichten

vr

29

dec

2017

Foto clinic 29 december

0 Berichten

zo

26

nov

2017

Clinic Fam Mouris/van der Stelt

Tijdens de zondagmiddag-clinic voor de jarige Peter Mouris en zijn familie, zijn er door de bekende Nederlandse marathonschaatser Iris van der Stelt onderweg foto's genomen. Iris reed ook mee, nadat zij de avond ervoor de schaatsmarathon in Hoorn had gewonnen!

meer lezen

za

25

nov

2017

Clinics AKN, 11-18-25 november

11 november verzamelden zich 7 AKN'ers en 1 introducée, 6 mannen en 2 vrouwen, bij 't Appeltje in Bergen op Zoom voor de eerste MTB clinic. Deze clinic zou gegeven worden door Dré Jansen, zwager van Cees Mathijssen. Uitgeleide gedaan door onze voorzitter Wim Hogendam, gunde Dré ons eerste een blik in het honk van de Pedaleurs. Zij geven regelmatig MTB-clinics aan scholen en bedrijven en spekken daarmee de kas van de vereniging. 20 mountainbikes staan daar keurig op een rij te wachten op een berijder.

Wij hadden natuurlijk ons eigen fietsje bij.

meer lezen 0 Berichten

zo

19

nov

2017

Kids Ride, november 2017

Tijdens de Kids Ride zijn onderstaande foto's genomen.

meer lezen

za

18

nov

2017

MTB tocht, Fort Roovere

Enkele foto's die zijn genomen tijdens het wekelijkse ritje

meer lezen

za

04

nov

2017

Impressie Feestavond

Door meerdere Pedaleurs zijn plaatjes geschoten op de feestavond, hieronder een overzicht.

meer lezen

za

04

nov

2017

MTB tocht

Onderweg wat tijd gevonden voor het schieten van enkele foto's.

meer lezen

za

09

sep

2017

MTB verslag Route Kikker

Beste allemaal,

Na een lange tijd van vakanties en klusweken, weer de goede voornemens gemaakt om wekelijks te gaan biken. Helaas leek het weer in eerste instantie niet mee te werken. Na buienradar te hebben geraadpleegd, zou het na 10 uur droog blijven, dus toch maar fietskleren aan en de fiets van de haak gehaald.

meer lezen

zo

27

aug

2017

Barlaquetocht

Tijdens deze zondagochtendrit heeft Kees een aantal foto's geschoten.

meer lezen

zo

30

jul

2017

Zeelandbrugroute

Beste allemaal,

 

Vandaag op het program de Zeelandbrugroute, een tocht van 125 km dus alle hens aan dek want om 08.00 uur het vertrek.

Met een magere op komst van welgeteld 8 Pedaleurs begonnen we precies op tijd aan onze opdracht!

meer lezen

za

01

jul

2017

Na regen komt.... een hoop geploeter door de modder!

Na de eindeloze zandvlaktes van vorige week op de Kalmthoutse Heide was het deze keer andere koek... de regen van afgelopen nacht had z'n sporen nagelaten. Vooraf was ik als ramptoerist op zoek gegaan naar het door brand verwoeste stuk(je) heide (niet gevonden overigens) om te ondervinden dat het losse zand niet meer zo los was, maar zeker niet beter te berijden.

meer lezen 0 Berichten

za

17

jun

2017

Strandrit, Kamperland

Foto-impressie van een schitterende fietsdag, met aansluitend een BBQ

meer lezen

za

22

apr

2017

MTB ritverslag

Op deze mooie zaterdag vielen er in de vroege ochtend toch nog een paar niet voorspelde druppels. Ik zag Jack echter al de straat uitvliegen om 8.00 uur en Cees Huigens uit Heerle liet zich ook niet uit het veld slaan en stond al vroeg aan de deur bij mij. Ik las op de app, dat er wel twijfels waren bij andere pedaleurs maar wij togen vol goede moed naar het bos. Toen we goed en wel Hèrel uit waren liep mijn ketting van het achtertandwiel. Dit zou nog een keer of vier gebeuren deze ochtend. Optisch leek er niet veel mis met de ketting maar de meeste pedaleurs stelde genoeglijk vast dat het nu toch echt tijd werd voor een nieuwe ketting!

meer lezen 1 Berichten

za

15

apr

2017

Even voorstellen

Even voorstellen…

Mijn naam is Fred Buermans. Ik woon al jaren in de Zandstraat in Bergen op Zoom en ik heb me onlangs aangemeld als lid van de Pedaleurs. Naast een uurtje korfbaltraining in de week bij de Scheldevogels en een aantal uurtjes tafeltennissen bij Harella in Heerle wil ik ook graag wat meer georganiseerd gaan fietsen. Dat lijkt me ook leuk.

meer lezen 0 Berichten

vr

24

mrt

2017

Bootcampers on Bike

Bootcampers On Bike, 24 maart 2017
Sportiefits Bootcampers on Bike , wat een heerlijke ochtend
Super bedankt PEDALEURS uit Bergen op Zoom.
Video.MOV
QuickTime Video formaat 3.8 MB
0 Berichten

za

04

mrt

2017

Moretusbos

Onderstaande foto's zijn ontvangen via de Whatsapp-groep, alle makers bedankt voor het doorsturen!

meer lezen 0 Berichten

za

04

mrt

2017

"Op naar het Moretusbos"

De eerste MTB rit buiten Bergen op Zoom is een feit!En wat voor een , mogen we wel zeggen!!

 

Twee weken geleden was het helemaal nog niet zeker of deze rit zou door gaan. Maar dankzij het mailtje van Silvia kwamen de leden precies op tijd in beweging.

meer lezen 0 Berichten

za

04

feb

2017

De Wildertse Duintjes (als we ze vinden).

Deze zaterdag hadden we een mooie opkomst van 19 Pedaleurs. Dré had het plan om maar weer eens naar de Wildertse Duintjes te gaan zoeken. Het zou wel een ritje over de weg worden,zei t'ie.

Niet iedereen had daar zin in wat tot gevolg had dat het vertrek van de verschillende groepen een beetje chaotisch verliep. Groep één vertrok met 4 man. Groep twee (wij) waren met tien man onderweg. Bleef een gemêleerd gezelschap over voor groep drie. Alles is toch goed gekomen. Snelle jongens met z'n zessen op pad. En Peter, Ton en Irene met z'n drietjes.

meer lezen 0 Berichten

za

28

jan

2017

Voorstel en mtb verslag

Inmiddels gepromoveerd van gastrijder tot lid van de Pedaleurs.

Ik zal me even voorstellen Piet Schijf, bijna 62 jaar jong, woonachtig in Halsteren met veel plezier.

Ik ben 4 jaar geleden begonnen met fietsen bij de Markies en sinds 7 weken in het bezit van een atb, had ik vele jaren eerder moeten doen. Zodoende op zoek naar mtb-liefhebbers en kwam ik bij de pedaleurs terecht die mij vriendelijk hebben opgevangen. ik rij nu al een 4 tal zaterdagen mee en het gaat steeds beter.

meer lezen 0 Berichten

za

21

jan

2017

MTB rit, 21 januari

Het is koud maar de zin om te gaan fietsen is er, dus we gaan er weer op uit.

Bij aankomst zijn we met 23 personen en splitsen ons op in drie groepen, ik vertrek in het minst snelle groepje van zeven personen.

meer lezen 0 Berichten

za

31

dec

2016

MTB tocht, 31 december

Op deze laatste dag van het jaar kwamen er zo’n 15 fietsers opdagen waaronder 2 gastrijders. Ook Silvia en André waren van de partij zodat zij hun toch reeds veilige voorsprong definitief veilig stelden in respectievelijk het MTB en het Algemeen klassement. Ik heb gedaan wat ik kon, maar jullie waren beiden onklopbaar.

 

Allebei van harte gefeliciteerd met jullie overwinning.

meer lezen 0 Berichten

za

24

dec

2016

MTB rit, 24 december

De aangekondigde koffie met gebak als afsluiting van het jaar had zijn uitwerking niet gemist. Maar liefst 23 mtb'ers waren op deze laatste dag voor kerst aanwezig. Maar daar bleef het niet bij. Ook nog 2 wegfietsers en Wil, Cees Sch. en Pytrik kwamen op de koffie. Verder nog 3 kinderen en een echtgenote zodat een zeer gezellig samenzijn verzekerd was. Enig minpuntje was de door de serveersters veroorzaakte keuzestress.

Er kon i.p.v. de verwachte appelpunt gekozen worden uit een stuk of tien soorten vlaai.

meer lezen 0 Berichten

za

17

dec

2016

Zigzag crossen door de bossen.

Zoals iedere zaterdagmorgen is het een komen van vele sporters die allen op hun beurt de vele disciplines van sport beoefenen rond de bossen van Lievensberg. Zo ook bij de mtb’ers van fietsclub de Pedaleurs.

Zaterdag jl. waren we met welgeteld 17 mountainbikers, aangevuld met gastrijder Piet, om deze ochtend weer een sportieve invulling te geven.

meer lezen 0 Berichten

za

03

dec

2016

MTB rit, 3 december

Op deze zaterdag moest ik de weg naar t Appeltje alleen afleggen. Ludo en René hadden afgezegd, maar gelukkig toen ik er aan kwam, stonden er al genoeg Pedaleurs te wachten.

 

meer lezen 0 Berichten

za

26

nov

2016

Feestmiddag en -avond, november 2016

Hieronder een impressie van de feestmiddag en avond van zaterdag 26 november jl.

meer lezen 0 Berichten

za

26

nov

2016

MTB tocht, 26 november

Omdat ik het zo vervelend vind voor de MTB-coördinatoren om weer iemand aan te wijzen die het verslag mag schrijven van de MTB rit, heb ik helemaal vrijwillig zelf mijn verantwoordelijkheid genomen, ik ben namelijk 2 weken niet geweest en komende week ben ik er waarschijnlijk weer niet.

Als ongeschreven regel geldt namelijk dat je dan een verslag moet schrijven. Eigenlijk zouden meer mensen zelf die verantwoording moeten nemen.

Dit stimuleert namelijk ook dat je wat frequenter deel neemt aan de MTB ritten op zaterdagochtend. Want wat doe je nu liever, achter je laptop zitten, of lekker door het bos scheuren op je fietsje?

meer lezen 0 Berichten

za

12

nov

2016

MTB tocht, 12 november

Moed verzameld, na vanmorgen te hebben buiten gekeken en een witte wereld zag, om toch te gaan fietsen. Want zoals jullie allemaal weten ben ik erg gevoelig voor de kou!   : )

(Joop kan nog in een deuk liggen als hij aan mij denkt vorig jaar winter!)

 

meer lezen 0 Berichten

za

05

nov

2016

Van villawijk tot boerenmoeras

Vandaag alweer voor de derde keer, en nu als officieel nieuw lid van de groene trein, op weg naar het appeltje. Tijdens het verzamelen was er natuurlijk al het gebruikelijke gekeuvel en de nodige smoesjes waarom men vandaag niet zo hard kon. De eerste meters werd er vooraan flink aan getrokken en werd al snel duidelijk dat we een snelle groep hadden en een nog iets snellere groep dus ging ik met de snelle groep verder.

meer lezen 1 Berichten

za

29

okt

2016

MTB ritverslag, 29 oktober

Na een aantal weken afwezigheid, door een val tijdens de tweedaagse waarbij ik mijn ribben had gekneusd en het feit dat we weer een kleindochter bij hebben gekregen, sta ik nu weer te popelen om lekker in de bossen te gaan rijden. Ik werd natuurlijk gelijk aangesproken door René, die gezien mijn voorgaande afwezigheid, het nu wel tijd vond, dat ik weer een verslagje zou schrijven….dus..

 

meer lezen 2 Berichten

zo

16

okt

2016

'De verandering'

Zoals vermeld was het vandaag, 16 oktober, de sluitingstocht van team toer. Klokslag 09.00 uur werd er vertrokken van het clublokaal aan de Dubbelstraat.

Een half uur eerder dan normaal maar dat had alles te maken met een vaste traditie, het koffie drinken met appeltaart in de Zegge.

meer lezen 0 Berichten

za

01

okt

2016

De Wildertse Duintjes

Op zaterdag 1 oktober verzamelden zich 11 MTB'ers bij het Appeltje voor de wekelijkse toertocht.

 

Hoewel ik twee weken geleden ook al op mijn nieuwe Bianchi met Kees Schr. het bos in was geweest, vond René dat ik na een lange afwezigheid toch wel aan de beurt was voor het schrijven van een ritverslag.

meer lezen 0 Berichten

za

24

sep

2016

Even voorstellen, Irene Prins

Hallo Pedaleurs, voor degene die me nog niet hebben gezien zal ik me even voorstellen.

Mijn naam is Irene Prins, 23 jaar oud en woonachtig in Poortvliet en kersvers lid sinds 1 september 2016.

 

Vandaag samen gereden met Arn, André, Peter W., Rianne en Rene v O.

meer lezen 0 Berichten

zo

18

sep

2016

Tweedaagse Ardennen, MTB impressie (foto's)Tweedaagse Ardennen, MTB impressie (foto's)

Onderstaande foto's zijn genomen tijdens het gezellig weekend van de toer- en mtb afdeling op 17 en 18 september jl.

meer lezen 0 Berichten

zo

18

sep

2016

Tweedaagse Ardennen, MTB impressie (video's)

Marcel heeft tijdens de tweedaagse in de Belgische Ardennen video-opnames gemaakt.

Hieronder vind je meerdere films, films zijn ook altijd terug te vinden op ons youtube kanaal, https://www.youtube.com/channel/UCufmf2SkBqA4N5c7OCCJTHg

 

 

Gr.

De redactie

meer lezen 0 Berichten

za

10

sep

2016

MTB ritverslag, 10 september

Op deze mooie zaterdag stonden wij (René, René, Martijn, Rianne, Silvia, Kees en Stephan) klaar voor een rondje door de bossen rond Bergen op Zoom.

meer lezen 0 Berichten

zo

04

sep

2016

Paralleltocht

De Paralleltocht, die vandaag op de agenda stond, is eigenlijk 85 kilometer lang en voert richting Zundert. Heel West Brabant weet dat op de eerste zondag van september in die plaats het bekende Bloemencorso wordt gereden, maar dit probleem hebben de deelnemers aan deze rit op een originele manier opgelost.

meer lezen 0 Berichten

za

23

jul

2016

Hoe anders kan het zijn…

Een uitstekend plan van Kees Simonis volgt op de app om de zaterdag een uur eerder te beginnen, het lekkere weer van de afgelopen dagen is ook op deze dag van toepassing ,dus alle kansen aanpakken om lekker te rijden. Jack, Peter en ik melden ons aan.

meer lezen 2 Berichten

zo

10

jul

2016

Boskroegtocht

Eindelijk een fietstocht die met zon werd overgoten.........

En dat was te merken, al ruimschoots op tijd waren de Pedaleurs aanwezig om deze dag deel te nemen aan de “Boskroegtocht”.
 
Met een goed humeur getooid in het zomer tenue, vergezeld door de zonnebril konden we gaan genieten van deze 90 kilometer lange rit.Maar niet vertrekken alvorens we vriend Kees hadden gefeliciteerd met zijn verjaardag en zijn wereld prestatie met de beklimming van de Mont Ventoux, chapeau.
meer lezen 1 Berichten

za

09

jul

2016

MTB rit, 9 juli

Op weg naar 't Appeltje voelde ik de bui al hangen na een afwezigheid van 4 zaterdagen. Ik had al een sterk vermoeden dat ik “gekozen” zou worden om het ritverslag te schrijven.  Ik mag daar natuurlijk niets over zeggen, want als andere leden terug komen van een langere afwezigheid, “vraag” ik ook altijd of ze het ritverslag willen schrijven. Dus wie de bal kaatst,………

meer lezen 0 Berichten

zo

03

jul

2016

Waar is iedereen?

Normaliter spreek ik altijd met Kees Schrauwen af dat ik hem oppik rond de klok van kwart over acht. Kees was echter op vader-zoon-weekend met zijn zoon en die twee hadden het plan opgevat de Ventoux een keer of wat op te rijden. Ik had de hele week een detox kuur gedaan om wat te reinigen en af te vallen en hoopte dus op deze zondagmorgen 3 juli op een groot aantal Pedaleurs bij Krijnen. Kon ik letter uit de wind zitten met weliswaar drie kilo minder, maar vermogen als een krant.

meer lezen 2 Berichten

zo

03

jul

2016

Foto's verrassingstocht 3 juli

Met dank aan Marcel, de fotograaf van dienst vandaag!

meer lezen 0 Berichten

zo

03

jul

2016

Video's verrassingstocht

Onderweg heeft Marcel ook nog wat film opname's gemaakt, die vind je hieronder terug..

meer lezen 0 Berichten

zo

03

jul

2016

Team Toer Verrassingstocht, Leiden => Bergen op Zoom

Het is vroeg verzamelen op een vreemd plek, 07.45 uur bij het Centraal Station. Daar eenmaal aankomend staan al 2 pedaleurs te wachten, niet wetende waar men naar toe gaat. Dat wordt we als leuk en positief ervaren. A snel is de groep van 9 personen compleet bestaande uit Gerco, Jan, Dre, Rens, Wim, Toine, Jeroen, Han en Marcel. Han reikt de trein kaartjes uit incl. 2 routes welke we kunnen rijden, onderweg besluiten we welke het gaat worden d.m.v. een soort mini referendum….

meer lezen 1 Berichten

za

02

jul

2016

MTB tocht, 2 juli

De weersvooruitzichten voor deze zaterdag waren gunstig 21 graden, een zonnetje en geen regen. Wat wil je nog meer?  6 Pedaleurs hadden zich gemeld voor een club rit (Jack, René, Gilbert, Joop, Sil en ondergetekende).

meer lezen 0 Berichten

ma

27

jun

2016

MTB clinic Gertrudiscollege

Kleine impressie van een regenachtige MTB clinic, Gertrudiscollege

meer lezen 0 Berichten

zo

26

jun

2016

Half koers

Zo kunnen we momenteel de stand van zaken binnen onze vereniging noemen.  Welgeteld zijn er 17 ritten verreden een kilometrage van 1200 km en met een moyenne van 29 km/uur.   

Met deze gegevens begonnen we vandaag aan de Noordschansroute.  Een tocht over 90 km met veel al smalle landwegen en vooral dijken waar keren en draaien up to date is.

meer lezen 0 Berichten

za

25

jun

2016

Strandrit + BBQ

Op 25 juni werd de jaarlijkse strandrit gereden. De dag begon met koffie en een bolus (of twee), daarna 76 kilometer fietsen, waarvan een dikke 30 over het strand. De dag werd afgesloten met een barbecue, en de deelnemers kregen nog een rondleiding van de camping en boomgaard van Joop en Rita.

meer lezen 0 Berichten

za

18

jun

2016

MTB rit, 18 juni

Na weken geschitterd van afwezigheid weer moed gevat om aan te sluiten bij de `club` bij het Appeltje. Ik trof er 8 verbaasde Pedaleurs die mij vroegen of ik een opschrijfboekje had waar ik de namen in kon noteren, zodat ik ze niet kon vergeten mocht ik weer tijden niet komen denk ik :-)

We maakte 2 groepen, 3 snelle mannen Kees Si, Jack en Gilbert (zij reden deze morgen 60 km, Bravo)

meer lezen 1 Berichten

Contact gegevens

Postadres:

 Zandstraat 95

 4614 CC Bergen op Zoom

 

Mail:

 info@pedaleurs.com

 

Telefoon:

 +31 6 46 91 84 50

 

Voor clinics en

mountainbike-begeleiding:

clinics@pedaleurs.com

 

Webmaster:

webmaster@pedaleurs.com

Onze sponsors

Laatste nieuws

zo

03

jul

2022

St. Jozefroute

Beste bezoekers van de site,

 

Al jaren is bekend dat “wielertoerclub Pedaleurs “ beschikt over routes die, gedurende het seizoen, worden getoerd. Wekelijks koersen we een rit, die ruim van te voren bekend wordt gemaakt via de website.

We toeren dan, zo veel als mogelijk, wekelijks een andere toer. Zo ook op zondag 3 juli.

meer lezen 1 Berichten

do

16

jun

2022

Verslagje ardennen

Hoi hierbij mijn verslagje van de ardennen 😊 't Rijks 15 en 16 juni 2022

Woensdagochtend 8.15 uur met Joost, Sylvia, Andre, Jan, Joop en Rita aan de Rijtuigweg om de fietsen en helmen in te laden. Eerst nog een bakje koffie en toen op pad. Na zo'n 2.5 uur arriveerden we in Hotton.

meer lezen 0 Berichten

zo

12

jun

2022

Maple Farm route, 12 juni 2022

Café restaurant Maple Farm, waar deze route naar genoemd is, stond vroeger langs de driebaansweg naar Breda, waar nu de afslag Rucphen van de A58 is. En op de terugweg zijn we inderdaad langs de plek gekomen waar deze uitspanning gestaan heeft. Acht Pédaleurs: Jeroen, Jan, Dré, Joost, Anita, Pytrik, Dennis en Rens gingen precies om half negen van start richting de Wouwse Tol.

meer lezen